พอได้ยินแบบนั้น ผู้ใหญ่บ้านก็รู้ว่าเรื่องคืนนี้คงแก้ไม่จบง่าย ๆ
“ได้ ๆ ๆ! คืนนี้ฉันก็ไม่นอนแล้ว เรามาคุยกันให้รู้เรื่องไปเลย จะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกันต่อทีหลัง!”
พ่อหลี่ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ “นี่มันเรื่องอะไรกัน? พรุ่งนี้ลูกสาวฉันยังมีงานเลี้ยงฉลองสอบเข้ามหาวิทยาลัย ต้องเลี้ยงข้าวคนทั้งหมู่บ้าน จะเสียเวลาไปมากกว่านี้ได้ยังไง?”
หลี่ฉางชิงหันไปหาพ่อหลี่ แล้วกระซิบข้างหูเสียงเบา “พ่อ! พรุ่งนี้จัดงานเลี้ยงตามเดิม ส่วนเรื่องวันนี้ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้งานเลี้ยงคงไม่สงบแน่!”
หลี่ฉางชิงคิดว่าควรจัดการเรื่องนี้ให้จบคืนนี้ อีกอย่างเขาก็มีหลักฐานว่าหลี่เย่าเฉิงไปขุดสุสานบ้านคนอื่นอยู่ในมือ ไม่ต้องกลัวอีกฝ่ายเล่นตุกติก
วันนี้ไม่เพียงต้องจัดการเรื่องที่ดินตรงที่ตัดไผ่ให้เรียบร้อย แต่ยังต้องยึดป่าไผ่ที่เป็นของบ้านตัวเองกลับมาให้หมด ตามแนวเขตกลางห้องโถงใหญ่ที่ท่านปู่ทวดบอกไว้อย่างเคร่งครัดด้วย!
พ่อหลี่ได้ยินแล้วก็คิดตาม เห็นด้วยจริง ๆ! ถ้าวันนี้ไม่คุยกันให้รู้เรื่อง พรุ่งนี้ครอบครัวพี่ใหญ่หลี่คงมาป่วนงานเลี้ยงแน่
“ได้ คืนนี้คุยกันให้ชัด!”
ครืน!
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นมาจากข้างนอก!
จากนั้นเม็ดฝนก็โปรยลงมา กระทบลานกลางเรือนและหลังคากระเบื้อง
ทุกคนเริ่มถกเถียงเรื่องป่าไผ่กัน
……
บ้านเจียงฉู่เหยาในตัวอำเภอ
เจียงฉู่เหยาสวมชุดนอนยาวสีขาว เท้าเปล่าเหยียบพื้นเย็นเฉียบ เดินมาหยุดหน้าห้องหนังสือของเจียงเซิงหรงผู้เป็นพ่อ แล้วเคาะประตู