“ไอ้เฒ่าบ้า! แกบุกเข้ามาในบ้านฉัน แล้วยังมายืนขี้รดหัวฉันอีก ฉันจะพูดไม่ได้หรือไง! แล้วนี่แกแก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือไง? พวกเราแยกบ้านกันไปแล้ว! บ้านเก่าหลังนี้ปู่ทวดแบ่งให้ครอบครัวคุณปู่! ที่แกทำเรียกว่าบุกรุกบ้านคนอื่นนะ! โดนตีตายก็สมควรแล้ว!”
หลี่ฉางชิงเชิดคอเถียงกลับทันควัน!
ชาติที่แล้ว ถึงเขาจะขี้เกียจ แต่ก็เหมือนเจ้าลิงกับหัวไช่ที่อยู่บ้านเขาวันนี้ คือทั้งเคารพและเกรงใจผู้ใหญ่เป็นอย่างมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการด่ากลับตรง ๆ แบบนี้!
แต่ตอนนี้เขาไม่สนแล้ว ใครกล้ามารังแกถึงบ้าน จะเป็นผู้ใหญ่หรือไม่ก็ช่างหัวมัน!
เป็นผู้ใหญ่ภาษาอะไร ทำตัวทุเรศขนาดนี้ ยังจะหวังให้เด็กเคารพอีกหรือไง!
คำพูดของหลี่ฉางชิงทำเอาคุณปู่ คุณย่า พ่อหลี่ และแม่หลี่ตกตะลึงกันหมด!
หลานชาย (ลูกชาย) ของตัวเองกล้าด่าคนขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?
หลี่เต๋อหมินเบิกตากว้าง “แก... แกกล้าด่าฉันเหรอ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน พ่อแม่ไม่รู้จักสั่งสอน...”
หลี่เต๋อหมินพูดยังไม่ทันจบ หลี่ฉางชิงก็ตะโกนสวนกลับทันที “ไอ้แก่หนังเหนียว! มีตาใส่แว่นสายตายาว ยังมองไม่เห็นพ่อกับแม่ฉันยืนอยู่ตรงนั้นหรือไง?”
หลี่เย่าเฉิงเห็นหลานด่าพ่อตัวเองแบบนี้ ก็ถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ “นี่มันกลับหัวกลับหางกันหมดแล้ว! กล้าด่าปู่ใหญ่ของแกแบบนี้เหรอ! ฉันจะตีแกให้ตาย!”
พ่อหลี่รีบก้าวเข้าไปขวางหน้าหลี่ฉางชิง “ไอ้หลี่ขาเป๋! แกกล้าตีลูกฉันเหรอ?”
คุณปู่เองก็ชี้หน้าหลี่เย่าเฉิง “แกกล้าตีก็ลองดูสิ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ฉางชิงเห็นพ่อของตัวเองยืนขวางอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ลังเล เขาซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
คุณปู่เคยเป็นทหารและปราบโจรมาแล้วในอดีต พอแสดงท่าทีขึ้นมา รัศมีน่าเกรงขามก็แผ่ออกมาทันที!
จนท่าทีแข็งกร้าวของหลี่เย่าเฉิงอ่อนลงไปไม่น้อย!