บ้านเก่าตระกูลหลี่
คุณปู่ หลี่พ่อ หลี่เต๋อหมิน และหลี่เย่าเฉิงนั่งประจันหน้ากันคนละฝั่งของโต๊ะปาเซียน ส่วนหลี่ฉางชิงยืนอยู่ด้านหลังหลี่พ่อ ผู้ใหญ่บ้านกับเลขาหมู่บ้านนั่งอยู่หัวโต๊ะ
ชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุกยืนล้อมอยู่ด้านข้าง
บรรยากาศเหมือนศาลประจำหมู่บ้านไม่มีผิด
แม่หลี่ คุณย่า และหลี่ถิงถิงกลับเข้าไปในห้อง ไม่ได้อยู่ข้างนอก
ไม่ใช่เพราะหัวโบราณอะไรหรอก แค่หลี่ฉางชิงเกลี้ยกล่อมคุณย่าอยู่นาน แต่ก็ไม่สำเร็จ
คุณย่าโมโหจนแทบคลั่ง ชี้หน้าด่าพวกหลี่เต๋อหมินไม่หยุด
สุดท้ายจึงต้องให้หลี่ถิงถิงกับแม่หลี่ช่วยกันเกลี้ยกล่อม พาคุณย่ากลับเข้าห้องไป
เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายสงบลงและยอมมานั่งคุยกันในที่สุด ผู้ใหญ่บ้านจึงเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้ปัญหาชัดเจนแล้ว ลุงหลี่ คำพูดในพินัยกรรมของผู้เฒ่าหลี่ตอนนั้นคือ ให้ถือกลางห้องโถงบ้านเก่าเป็นเขตแบ่ง ป่าไผ่สองในสามทางฝั่งตะวันตกเป็นของลุงหลี่ ส่วนหนึ่งในสามทางฝั่งตะวันออกเป็นของลุงรองหลี่ ถึงจะไม่ได้ทำหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ตอนนั้นฉันได้ยินคำพูดทั้งหมดกับหู”
“เพราะงั้น ไผ่ที่บ้านลุงรองหลี่ตัดวันนี้อยู่ทางตะวันออกของแนวกึ่งกลางห้องโถง ไม่มีปัญหาอะไร”
พูดจบ ผู้ใหญ่บ้านก็หันไปมองหลี่เต๋อหมิน “ส่วนที่ลุงหลี่บอกว่า ถ้าใช้กลางห้องโถงเป็นเส้นแบ่งแล้วพื้นที่จะไม่ถึงสองในสาม ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้น พื้นที่ดินสองในสามครบตามที่กำหนดแล้ว แค่จำนวนไผ่บนที่ดินของพวกคุณไม่พอ แต่ไผ่พวกนั้นพวกคุณตัดไปขายเอง เรื่องนี้ไม่ขัดกับพินัยกรรม”
หลังผู้ใหญ่บ้านพูดจบ เขาก็มองไปทางเลขาหมู่บ้าน อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วพูดต่อจากเขาว่า “เรื่องนี้ผู้ใหญ่บ้านเป็นพยานอยู่ตอนนั้น ถึงจะไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร แต่จากที่พวกคุณเถียงกันเมื่อครู่ เรื่องการแบ่งป่าไผ่เป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ถ้ายึดตามพินัยกรรมของผู้เฒ่าหลี่ บ้านลุงหลี่ก็เป็นฝ่ายไม่มีเหตุผล”