ทั้งสี่คนแบ่งกันเป็นคู่ ๆ
หลี่ฉางชิงกับเจียงฉู่เหยา ส่วนเจ้าลิงกับหัวไช่ ต่างจับคู่กันอย่างรู้ใจก่อนก้มหน้าก้มตาหาเห็ดหอยขมไปทั่ว
แทบทุก ๆ สองสามก้าวก็จะเจออยู่บนพื้นสองสามดอก!
“เพื่อนร่วมชั้นฉางชิง!” ตอนนี้อยู่ห่างจากเจ้าลิงกับหัวไช่พอสมควร เจียงฉู่เหยาจึงไม่ได้ละคำว่าเพื่อนร่วมชั้นออกไป “ทำไมแถวนี้มีเห็ดหอยขมเยอะจัง?”
หลี่ฉางชิงเพิ่งก้มลงเก็บเห็ดดอกหนึ่ง พลางตอบว่า “ไม่มีใครมาเก็บนานแล้ว แถวนี้มีเส้นใยเห็ดอยู่ทั่ว พอฝนตกเมื่อคืน เห็ดหอยขมพวกนี้ก็เลยงอกพรวดขึ้นมา”
“นายรู้ดีจัง?” เจียงฉู่เหยาถามขึ้นลอย ๆ “รู้สึกว่าสองคนนั้นยังรู้ไม่เท่านายเลย”
“ถ้าเป็นเรื่องเห็ด ฉันน่าจะมีความรู้มากกว่าพวกเขาหน่อย”
ชาติที่แล้วถ้าอยากกินเห็ด เขาก็จะนั่งรถเมล์ไปเก็บในสวนป่า ส่วนหนึ่งเพราะในคลิปวิดีโอสั้นมีความรู้เรื่องเห็ดอยู่เยอะ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะตอนเด็ก ๆ เขาเคยเก็บเห็ดมากินไม่น้อย
“เพื่อนร่วมชั้นฉางชิง ฉันรู้สึกใจหวิว ๆ เหมือนลืมอะไรบางอย่างไป”
จู่ ๆ เจียงฉู่เหยาก็เปลี่ยนเรื่อง ขมวดคิ้วมองเขา “แต่ฉันนึกไม่ออกว่าลืมอะไร”
ในสายตาหลี่ฉางชิงมีแต่เห็ดหอยขม คำตอบจึงฟังดูขอไปทีอยู่บ้าง “ก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวอีกสักพักอาจจะนึกออกเอง”
ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเห็ดหอยขมในใจเขาแล้ว!
แต่เจียงฉู่เหยากลับจริงจังมาก เธอสูดปากเบา ๆ เอียงคอครุ่นคิดว่าตกลงลืมอะไรไปกันแน่
ถึงว่าอายุยังน้อยถึงดี เธอตั้งใจนึกอยู่พักหนึ่ง แล้วก็นึกออกจริง ๆ!