หลังเข้าป่าไปแล้ว เจ้าลิงก็ยังเดินนำหน้าเหมือนเดิม
หน้าที่ของเจ้าลิงยังคงเป็นการคอยระวังงูที่อาจขวางทางอยู่ข้างหน้า
“ยังจะไปที่เดิมเมื่อวานไหม?” เจ้าลิงถามพลางถือมีดถางป่าเดินนำอยู่ข้างหน้า
“อืม” หลี่ฉางชิงเดินตามหลังเจ้าลิง มือหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ อีกมือถือเคียว สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ไม่หยุด “ไปที่เดิมเมื่อวานก่อน ที่นั่นมีเส้นใยเห็ดเยอะ เห็ดก็ขึ้นเยอะ ระหว่างทางก็ช่วยกันสังเกตด้วย ถ้าเจอแหล่งเห็ดใหม่ก็คุ้มเลย!”
หัวไช่เดินรั้งท้าย แบกตะกร้าสานไว้บนหลัง เขายังคงสงสัยอยู่เสมอว่าเห็ดหอยขมจะมีราคาสูงจริงหรือเปล่า
“นี่ ฉันถามหน่อย เห็ดหอยขมอะไรนั่น มันแพงขนาดนั้นจริงเหรอ? ถ้าเหนื่อยฟรีขึ้นมาจะทำยังไง จับหนูไม้ไผ่ยังจะเห็นผลกว่าอีก”
คนเรามักนึกภาพสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนได้ยาก
หัวไช่เคยเห็นหนูไม้ไผ่ขายได้ราคาสูง แต่สำหรับวัตถุดิบราคาแพงลิบอย่างเห็ดหอยขม เขาแทบไม่มีความเข้าใจเลย
“ถึงตอนนั้นพวกเราไปเมืองหลวงมณฑลด้วยกัน ตั๋วรถไปกลับคนเดียวไม่ถึง 10 หยวนหรอก แค่เจ็ดแปดหยวนเอง ไปด้วยกันนี่แหละ”
เห็นกับตาถึงจะเชื่อ
หลี่ฉางชิงอยากให้ทั้งสองได้เปิดหูเปิดตา จะได้เห็นว่าโลกข้างนอกเป็นยังไง เพราะทั้งคู่ไม่เคยออกจากอำเภอไปไหนเลย
อีกอย่าง เขาก็กลัวจริง ๆ ว่าถ้าไปคนเดียวจะเกิดเรื่องขึ้น
ถ้าขายเห็ดหอยขมได้ เขาจะมีเงินสดก้อนโตอยู่กับตัว!
เรื่องนี้น่ากลัวมาก! ยุคนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด ถ้ามีคนหมายตาเข้าละก็ อาจเสียทั้งเงินทั้งชีวิตจริง ๆ