เดินไปตามทางดินสายเล็กในชนบท เจียงฉู่เหยากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข
แค่ได้ช่วยหลี่ฉางชิง เธอก็อารมณ์ดีแล้ว
“ฉางชิง~ เพื่อนร่วมชั้นฉางชิง” เธอเดินไปพลางมองหลี่ฉางชิงไปพลาง เดิมทีตั้งใจจะเรียกแค่ฉางชิง แต่สุดท้ายก็เติมคำว่าเพื่อนร่วมชั้นเข้าไปด้วย
“มีอะไรเหรอ?” หลี่ฉางชิงสอดมือคล้องสายสะพายตะกร้าไว้ใต้ไหล่ทั้งสองข้าง แล้วหันมามองเจียงฉู่เหยาเช่นกัน
เจียงฉู่เหยาไขว้มือไว้ด้านหลังอย่างวางท่า เชิดหน้ามองท้องฟ้า “ฉันช่วยนายตั้งเยอะ จะขอบคุณฉันยังไงล่ะ?”
หลี่ฉางชิงเริ่มเปลี่ยนความคิดที่มีต่อเจียงฉู่เหยาไปทีละน้อย พอเห็นท่าทางอวดดีนิด ๆ ของเธอ ก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารักจนหัวใจเต้นเร็วขึ้น “แล้วเธออยากได้อะไรล่ะ?”
หลี่ฉางชิงไม่รู้เหมือนกันว่าจะขอบคุณเธอยังไง บ้านเจียงฉู่เหยามีฐานะดี แถมเธอก็ไม่ได้ขาดเงิน
พอได้ยินดังนั้น เจียงฉู่เหยาก็ทำหน้าราวกับแผนสำเร็จ “ปลาย่าง! ฉันอยากกินปลาย่าง! คราวก่อนยังไม่ได้กินเลย!”
หลี่ฉางชิงเลิกคิ้ว “แค่ปลาย่างเองเหรอ?” เขานึกว่าเจียงฉู่เหยาจะเรียกร้องอะไรแพง ๆ เสียอีก เพราะบุญคุณครั้งนี้ไม่ใช่น้อย เขาเตรียมใจไว้แล้ว
สุดท้ายแค่ปลาย่างตัวเดียวเองเหรอ?
“ได้! ไม่ใช่แค่ปลาย่างหรอก เดี๋ยวฉันทำมื้อใหญ่ให้เธอกิน!”
หลี่ฉางชิงคิดในใจว่าอาหารมื้อใหญ่ยังไงก็ชดใช้บุญคุณครั้งนี้ไม่พอ
แต่ก็ดีกว่าปลาจี่ว์ย่างตัวเดียว อย่างน้อยก็จริงใจกว่า ปลาจี่ว์ย่างตัวเดียวดูขี้เหนียวเกินไป!
ลุงที่ทำงานอยู่สถานีตำรวจของเธอก็ไม่ค่อยพอใจเขาอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่าเขาใช้ปลาจี่ว์ย่างตัวเดียวตอบแทนบุญคุณใหญ่ขนาดนี้ มีหวังคงเอาปืนมายิงเขาแน่