หลี่ฉางชิงกับเจ้าลิงก็หิวแล้วเหมือนกัน ทั้งสามกินมื้อเช้ากันตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังกินแค่โจ๊ก แล้วก็ทำงานกันมาจนถึงตอนนี้ พอได้ยินว่ากินข้าวได้แล้วก็รีบตรงไปที่เตา
เห็ดโคนหนักครึ่งชั่งถูกหัวไช่ฉีกเป็นเส้นเล็ก ๆ พอต้มจนดูดซับน้ำซุปเข้าไป ก็ได้ออกมาเต็มหม้อใหญ่
ทั้งสามตักเห็ดโคนแห้งใส่ชามคนละชาม ไม่เอาน้ำซุป
หลี่ฉางชิงอดใจไม่ไหว คีบเห็ดโคนเข้าปากคำหนึ่ง เคี้ยวสองสามที สีหน้าก็พลันเผยความสุขออกมา
ดวงตาหยีลงจนแทบปิด
“อร่อยสุด ๆ!”
หัวไช่ใส่เกลือแค่นิดเดียว พอให้มีรสเค็มนิด ๆ พอกัดโดนเห็ด น้ำซุปก็ทะลักออกมา เต็มไปด้วยรสชาติของเห็ดโคนล้วน ๆ
อร่อยกว่าน้ำซุปที่ใส่ผงชูรสเสียอีก!
เจ้าลิงกับหัวไช่ก็พยักหน้ารัว ๆ อร่อยจนไม่อยากพูด
พอกลืนลงไปแล้ว เจ้าลิงถึงถอนใจว่า “ถึงว่าเห็ดโคนถึงขายแพงขนาดนี้ ไม่ต้องใช้พ่อครัวฝีมือดีเลยจริง ๆ! แค่เติมน้ำกับเกลือนิดหน่อย ต้มเป็นน้ำซุปก็อร่อยมากแล้ว!”
หลี่ฉางชิงยิ้มแล้วพูดว่า “วัตถุดิบชั้นดี มักใช้วิธีปรุงที่เรียบง่ายที่สุด”
หัวไช่มองเห็ดหอยขมที่วางอยู่บนพื้น “เห็ดโคนยังอร่อยขนาดนี้ แล้วเห็ดหอยขมจะอร่อยยิ่งกว่าไหมนะ?”
หลี่ฉางชิงสำลักทันที มองหัวไช่แล้วว่า “เนื้อบนตัวนายไม่ได้งอกมาเปล่า ๆ เลยนะ!”
“ฮัลโหล! ฉางชิง!”
จังหวะนั้นเอง บนทางจากถนนในหมู่บ้านไปยังถนนหลวง มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังโบกมือพลางเดินมาทางนี้!
“พรวด!”
คราวนี้ถึงตาหัวไช่สำลักบ้าง!
“ไม่ใช่สิ ทำไมเธอมาอีกแล้วล่ะ?”