“อืม ฉัน…”
หลี่ฉางชิงกำลังจะพูด เถ้าแก่หวังก็มองตะกร้าไม้ไผ่ในมือเขาอีกครั้ง ถึงได้ปล่อยมือแล้วก้มตัวชะโงกหน้าเข้าไปดู “โอ้โห! เห็ดโคนดอกใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ! น้องหลี่ พี่ชายคนนี้ก็ซื้อเห็ดโคนได้นะ เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา!”
พูดจบ เขาก็มองเจ้าลิง “แล้วของที่คนนี้แบกอยู่คืออะไร? ตะพาบใช่ไหม?”
ดูออกว่าเถ้าแก่หวังร้อนใจมาก เขาอยากได้ตะพาบตัวใหญ่จริง ๆ
เจ้าลิงได้ยินดังนั้นก็วางกระบุงลงอย่างรู้หน้าที่ เพื่อให้เถ้าแก่หวังดูได้สะดวก
หลี่ฉางชิงยิ้มแล้วบอกว่า “คนนี้เป็นเพื่อนผม ในกระบุงใส่นกเขาลายกับกระต่ายป่าไว้ครับ”
“นกเขาลายกับกระต่ายป่าเหรอ?” เถ้าแก่หวังหมดความสนใจไปทันที “ได้ ๆ นกเขาลายกับกระต่ายป่าก็อร่อยเหมือนกัน”
พอเห็นเขาละสายตาจากเจ้าลิง หลี่ฉางชิงก็วางกระบุงสะพายหลังลงทันที “เถ้าแก่หวัง ตะพาบอยู่ตรงนี้ครับ ลองดูไหม?”
“อ้อ? มา ๆ ขอฉันดูหน่อย!” เถ้าแก่หวังมองกระบุงที่วางอยู่บนพื้นอย่างคาดหวัง เห็นหลี่ฉางชิงเปิดผ้าที่คลุมไว้
ในกระบุงมีฟางข้าวกองอยู่ด้านบน มองเห็นตะพาบสีเทาดำที่อยู่ข้างล่างได้ราง ๆ
หลี่ฉางชิงลงมือหยิบฟางเปียกชื้นด้านบนออก เผยให้เห็นตะพาบสองตัว ตัวหนึ่งใหญ่ตัวหนึ่งเล็ก
พอเห็นตะพาบตัวใหญ่ ดวงตาเถ้าแก่หวังก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!
“โห! ตัวใหญ่ขนาดนี้เลย! หนักเกิน 10 ชั่งแน่ ๆ!” เถ้าแก่หวังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่ก็รีบรับผ้าจากมือหลี่ฉางชิงมาคลุมกลับไปทันที