“เฮ้! หลี่เย่าเฉิง แกจะทำอะไร!” หลี่เย่าเฉิงเห็นท่าทีของพ่อหลี่ก็ตกใจ รีบยกมือขึ้นขวางพลางถอยหลังขากะเผลก
แม่หลี่รีบเข้าไปห้ามพ่อหลี่ทันที “อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม วางลง!” จากนั้นก็หันไปพูดกับหลี่เย่าเฉิง “ไม่มีทาง! อย่าคิดเลย ตอนนี้ลูกสาวฉันยังไม่แต่งงาน!”
แม้ถูกแม่หลี่ขวางไว้ พ่อหลี่ก็ยังหุนหันพลันแล่น พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมของแม่หลี่ ปากก็ยังตะโกนด่า “ไอ้หลี่เย่าเฉิง แกกล้ามาคิดเรื่องลูกสาวฉันด้วยเหรอ! ไอ้สารเลว! บ้านแกคู่ควรหรือไง! แกเปิดคลินิก ไม่ใช่โรงพยาบาล!”
หลี่เย่าเฉิงเห็นว่าพ่อหลี่ทำอะไรตัวเองไม่ได้ชั่วคราว จึงหยุดยืนแล้วแค่นเสียง “ฮึ! ลูกชายฉันเป็นคนงานโรงงานปั่นด้าย ส่วนฉันก็มีคลินิก หลี่ถิงถิงได้แต่งกับลูกชายฉันถือว่าบ้านเธอได้เกาะคนมีฐานะแล้ว! อีกอย่าง ทั้งคู่ก็เป็นญาติกันรุ่นที่สี่ ไม่ใช่แต่งงานกับญาติใกล้ชิด กฎหมายก็อนุญาต!”
“ฉันจะสนับสนุนแกสิวะ! ไม่แต่ง! ลูกสาวฉันจะแต่งกับใครก็ได้ แต่ไม่แต่งกับลูกชายแก!” หลี่เย่าหัวคำรามด่าลั่น ถ้อยคำหยาบคายอย่างยิ่ง!
คุณปู่ก็พูดเสียงเย็นชา “เย่าเฉิง เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก หลานสาวฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย จะไม่แต่งงานส่ง ๆ อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย เดี๋ยวจะเสียความสัมพันธ์ของสองครอบครัว”
หลี่เย่าเฉิงแค่นเสียง “ยังจะเรียกนักศึกษามหาวิทยาลัยอีกเหรอ นักศึกษาบ้าบออะไร แม้แต่ค่าเล่าเรียนยังจ่ายไม่ไหว แบบนี้นับเป็นนักศึกษาที่ไหน ก่อนหน้านี้คนในหมู่บ้านยังจุดประทัดให้บ้านพวกแก อำเภอก็ประกาศผ่านเสียงตามสายไปแล้ว ตอนนี้หลี่ถิงถิงเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ คนที่เสียหน้าไม่ใช่แค่บ้านพวกแก แต่เป็นตระกูลหลี่ทั้งตระกูล! มีแต่แต่งกับลูกชายฉันเท่านั้น ถึงจะมีเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัย”
พ่อหลี่ฟังแล้วก็ยิ่งโมโห “ฉันจะด่าแกให้ตาย!” พอด่าจบ เขาก็สะบัดตัวหลุดจากแม่หลี่ ยกแผ่นไม้ยาวกว่าสองเมตรขึ้น แล้ววิ่งเข้าใส่หลี่เย่าเฉิง
หลี่เย่าเฉิงเห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบวิ่งหนีไปไกลทั้งที่ยังขากะเผลก “หลี่เย่าหัว แกมันบ้า! ลองคิดดูให้ดี ๆ สิ! ลูกสาวแกแต่งกับลูกชายฉัน บ้านแกก็ได้เกาะคนมีฐานะแล้ว! ไอ้สารเลว ไม่รู้จักบุญคุณคน!”