มีรถนี่เร็วจริง ๆ แค่ไม่กี่นาทีก็มาถึงแล้ว
แน่นอนว่าไม่ได้มาถึงบ้าน แต่เป็นทางแยกระหว่างถนนหลวงกับถนนเข้าหมู่บ้าน
ตอนนี้ยังไม่มีถนนเชื่อมถึงทุกหมู่บ้าน มีแต่ทางเดินเล็ก ๆ คดเคี้ยวไปยังหมู่บ้านต่าง ๆ รถเก๋งเข้าไปไม่ได้
ผู้จัดการหวังให้หลี่ฉางชิงกับเพื่อนอีกสามคนลงข้างทาง เพียงพยักหน้าให้แล้วก็กลับรถจากไป
แม้ผู้จัดการหวังจะเย็นชา แต่ทั้งสามคนก็ไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียฟ้ายังไม่มืด บนถนนมีคนงานจากในเมืองกลับบ้านอยู่ไม่น้อย บางคนก็เป็นคนจากหมู่บ้านหลัวซิงของหลี่ฉางชิงกับหมู่บ้านฉวินซิงของเจ้าลิงด้วย
พอทั้งสามลงจากรถเก๋ง ก็เรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นจากคนเหล่านั้น หลายคนถึงกับชี้ไม้ชี้มือ
“เฮ้ ๆ! ไอ้หนุ่มสามคนนั้นเป็นใครน่ะ? ทำไมลงมาจากรถเก๋งได้ล่ะ!”
“โห รถยังมาจากทางอำเภอด้วย! เป็นลูกคนรวยในเมืองหรือเปล่า?”
“พูดอะไรมั่ว ๆ คนรวยจะมาทำอะไรแถวบ้านนอก? พวกเขาพักโรงแรม ไปเที่ยวไนต์คลับกันทั้งนั้น!”
“นั่นลูกชายคนที่สามของบ้านโฮ่วไม่ใช่เหรอ โฮ่วไห่หมิงน่ะ คนรวยในเมืองที่ไหนกัน?”
“อ้าว! สามคนนั้นก็คนแถวนี้ทั้งนั้นนี่นา ไอ้พวกไม่ได้เรื่องสามคน คนโตบ้านหลี่ หลี่ฉางชิง น้องสาวเขายังสอบติดมหาวิทยาลัยด้วย! ไอ้อ้วนคนนั้น ชุยเหวินฮว๋า ลูกชายคนที่สองของพี่ใหญ่ชุย ส่วนอีกคนก็โฮ่วไห่หมิงจากหมู่บ้านข้าง ๆ”
“ไอ้สามคนไม่ได้เรื่องนี่ขึ้นรถเก๋งได้ยังไง? หรือจะไปเป็นนักเลงรับจ้างให้แก๊งอันธพาล? ในหนังฮ่องกงพวกนักเลงมีรถกันทั้งนั้น!”
“ก็ไม่แน่นะ! สามคนนี้ไม่ทำงานทำการ วัน ๆ เอาแต่วิ่งเข้าอำเภอ อาจเป็นอย่างที่แกพูดก็ได้”