“อึก——”
“อึก...อ๊า!!!!!!”
ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส บนฝ่ามือของ ‘ผู้เข้าร่วมชาวรัสเซีย’ ก็ปรากฏใบชาสีเขียวขึ้นมาอีกใบ
หลังจาก【ใบชา】ใบนี้ปรากฏขึ้น ร่างกายของเขาก็อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืนอีกต่อไป ศีรษะใต้【วงแหวนเหล็ก】เอียงพับไปด้านหนึ่ง ไม่ว่าอวี่เหวินจี๋จะดึงหรือกดดันอย่างไร เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอีก
“จิ๊...”
“ขีดจำกัดคือสามครั้งงั้นหรือ?”
“แต่แค่นี้ก็พอแล้ว!”
อวี่เหวินจี๋ปล่อยมือที่บีบคอ ‘ผู้เข้าร่วมชาวรัสเซีย’ แล้วมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหยิบ【ใบชา】ใบนั้นขึ้นมา หมุนเล่นบนฝ่ามือ
“ปุ ปุ ปุ——”
หน้าโต๊ะอาหาร ทีมที่เดิมมีสมาชิกหกคน ตอนนี้เหลือเพียงห้าคน
ฟู่เจี๋ยนั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะอาหาร บนผิวกายกำลังผุดถุงหนองเป็นตัวอักษรเรียงรายเต็มไปหมด
“เปรี๊ยะ——”
ทันทีที่ถุงหนองเม็ดหนึ่งแตก ค่าตัวเลขบน【วงแหวนเหล็ก】ของเขาก็เด้งจาก【-15】เป็น【-35】!
“ยุกยิก ยุกยิก ยุกยิก——”
จากมุมมองของอันหลาน ฟู่เจี๋ยแค่กำลังเหม่อ ร่างกายกระตุกเป็นพัก ๆ!
แต่จากมุมมองของฟู่เจี๋ยในตอนนี้ รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเนื้อหนังเน่าเฟะ เหนือศีรษะมีมวลเนื้อเลือดหลายก้อนรวมตัวและขยับยุกยิก ก่อนจะควบรวมกันเป็นใบหน้าชายเปื้อนเลือด กำลังจ้องมองเขาพร้อมรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง...
“ไอ้เศษสวะ...”
“ไอ้เศษสวะ!!!”
“ปุ ปุ ปุ——”
ถุงหนองบนร่างกายของเขาผุดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ใบหน้าของฟู่เจี๋ยเต็มไปด้วยความขมขื่น แววตาวูบไหวไม่หยุด
【พรสวรรค์ระดับ A: ดวงตาแห่งการหยั่งรู้】กวาดมองไปรอบ ๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงประโยคเดียว:【เพราะการกระทำบางอย่าง นายจึงเรียก “มัน” มา!】
“ฮึ ฮึ ฮึ——ฮึ ฮึ ฮึ——”
มุมปากของใบหน้าสีเลือดฉีกยิ้มกว้างจนถึงติ่งหู หยดเลือดหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงมาจากที่สูง ย้อมร่างฟู่เจี๋ยจนแดงฉานไปทั้งตัว