“นี่...นี่มันอะไรกัน?”
“ความทรงจำวัยเด็กของหยางเจินเจินเหรอ?”
“ฉากพิเศษรักหวานชื่น...ทำไมรู้สึกเหมือนทิศทางจะผิดเพี้ยนไปแล้ว...”
อันหลานยังนึกไม่ออกว่าฉากพิเศษช่วงนี้มีความหมายอะไร จึงเดินวนไปมาตามทางเดิน ตั้งใจเว้นระยะห่างจากอวี่เหวินจี๋กับพวกเขา
ครู่ต่อมา...
เมื่อเห็น ‘คนไข้จิตเวช’ ที่เดินนำหน้าเริ่มกลับมาเป็นปกติทีละคน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที!
“แย่แล้ว!”
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ อันหลานรีบหันไปมองอวี่เหวินจี๋กับพวกเขา
【-5】...【-5】...【-5】...【-5】...
บนวงแหวนเหล็กของทุกคน ‘ค่าปนเปื้อน’ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!
“นี่...เป็นไปได้ยังไง?!”
“พวกเราไม่ได้กำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่หรอกเหรอ?”
“ทำไม...ทำไมถึงกลับมาผิดปกติอีกแล้ว!”
ฟู่เจี๋ยเองก็สังเกตเห็นว่า ‘คนไข้จิตเวช’ กลับมาเป็นปกติแล้ว
เขามองอวี่เหวินจี๋อย่างลนลาน แต่อวี่เหวินจี๋ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเดิม “ก็ปกตินี่! นี่คือ【ด่านอันตรายระดับเอส】นะ! ต่อให้นายทำทุกอย่างถูกต้อง คิดว่าจะรอดไปได้ง่าย ๆ หรือไง?”
“ตราบใดที่ยังอยู่ในโรงพยาบาลนี้ นายก็จะเพิ่ม【ค่าปนเปื้อน】ขึ้นตลอดเวลา...”
“ชิ...”
“ตอนนี้เริ่มยุ่งยากแล้วสิ...”
แม้ปากจะบอกว่ายุ่งยาก แต่อวี่เหวินจี๋กลับชะงักฝีเท้า แล้วหันมามองอันหลานอย่างสบายอารมณ์ “ไอ้หนู หัวไวดีนี่! ลองทายดูสิว่าตอนนี้ฉันอยากให้นายทำอะไร?”
“......”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น อันหลานเม้มริมฝีปาก “นายอยากให้ฉันลองแยกตัวออกจากกลุ่มงั้นเหรอ?”
“เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะทำยังไง【ค่าปนเปื้อน】ก็เพิ่มขึ้นอยู่ดี แทนที่จะเป็นแบบนั้น...ไม่สู้แบกรับการเพิ่มขึ้นของ【ค่าปนเปื้อน】 ออกจากกองทัพเดิน แล้วไปหาวิธีลด【ค่าปนเปื้อน】ดีกว่า ใช่ไหม?”
“บิงโก!”
“คุยกับคนฉลาดนี่มันง่ายจริง ๆ...”
อวี่เหวินจี๋ยิ้มอย่างหยอกล้อ ก่อนน้ำเสียงจะเย็นลงฉับพลัน “งั้นเอาล่ะ! นายจะให้ฉันบังคับนายไป หรือจะไปเอง?!”