“ฮึ——”
“หายาไม่เจอก็รอวันตายไปเองเถอะ!”
เมื่อความแดงระเรื่อข้างหูจางลง หยางเจินเจินก็ผลักมือที่ประคองคางอันหลานออก แล้วผลักเขาล้มลงบนเตียง จากนั้นเธอก็หันหลังอย่างคล่องแคล่ว นำเหล่า【นางพยาบาลอัปมงคล】ออกจากห้องผู้ป่วยไป
“ตึก ตึก ตึก——”
เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ ห่างออกไป
ฟู่เจี๋ยมองอันหลานที่ถูกทำให้อับอาย แล้วอดหัวเราะเยาะไม่ได้ “ถุย! นายคิดจริง ๆ เหรอว่ามีไม้เด็ดแค่กระบวนท่าเดียวก็ใช้ได้ไปทั่ว? ทำไมไม่บอกให้ไปนอนกับปีศาจสาวนั่น แล้วให้เธอส่งนายออกไปตรง ๆ เลยล่ะ?!”
“เอ่อ——”
“ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้กำลังมอบ【ภารกิจ】กัน แต่เหมือนกำลังเกี้ยวพาราสีกันมากกว่า?”
ต่างจากเสียงหัวเราะเยาะของฟู่เจี๋ย เหยียนปิงกลับมองตามหยางเจินเจินที่เดินจากไปด้วยสายตาประหลาด
“หา?”
“เกี้ยวพาราสีอะไรกัน ยังจะมีลูกกันด้วยหรือไง!”
“ไม่ทำ【ภารกิจ】ก็รอตายไปเถอะ!”
ฟู่เจี๋ยไม่ใส่ใจ
ทั้งสามคนที่อยู่นอกประตูสบตากัน ก่อนจะมองไปทางอันหลานอย่างพร้อมเพรียง
แววตาอันหลานหม่นลง เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีทางต่อต้านอีกฝ่ายได้ จึงเดินนำหน้าพวกเขาไปเงียบ ๆ
“ตึก ตึก ตึก——”
พวกเขาเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เมื่อเข้าไปข้างในก็พบว่าปุ่มเลือกชั้นใต้ดินมีเพียงปุ่มเดียว คือ【-1】
“ติ๊งต่อง——”
เมื่อกดปุ่มนั้น ประตูลิฟต์ก็ค่อย ๆ ปิดลง ห้องลิฟต์ที่คับแคบเริ่มสั่นสะเทือนเบา ๆ!
มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่า บนผิวโลหะภายในลิฟต์มีเส้นเลือดปมหนาค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นมาทีละเส้น ระหว่างที่เส้นเลือดเหล่านั้นเต้นตุบ ๆ เลือดก็เริ่มซึมออกมาในห้องลิฟต์ “หยด... หยด...”!