เงียบ!
เงียบกริบ!
ทั้งห้องประชุมเงียบจนน่าขนลุก!
เหล่าพลเอกที่นั่งอยู่ราวกับรูปปั้นขี้ผึ้ง แข็งทื่อคาที่
นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ในห้องประชุมก็ระเบิดเสียงอุทานตื่นตะลึงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน:
“เฮ้ย นี่หุ่นยนต์ของบ้านเราเหรอ?”
“ไอ้หมาป่ากลที่แบกปืนแกตลิ่งนี่ มันโหดเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
“เจ้าเสือกลนั่นก็น่ากลัวไม่แพ้กัน เป็นแท่นปืนใหญ่เคลื่อนที่เลย ปืนสองนัดถล่มรถถังได้หนึ่งคัน...”
“เฮียตู้ มันยังไงกันแน่ หุ่นยนต์ของเรามันก้าวหน้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ใช่แล้ว! เมื่อก่อนฉันยังไปตรวจงานที่ศูนย์วิจัยยุทโธปกรณ์ไร้คนมาเลย... พวกเขายังแก้ปัญหาค่าสัมประสิทธิ์สมดุลไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“หมาป่ากลนี่มันล้ำเกินไปแล้ว แน่ใจนะว่าไม่ใช่ฉากในหนัง?”
“............”
ทุกคนหันไปจ้องที่รัฐมนตรีตู้เป็นตาเดียว ในแววตาเต็มไปด้วยความฉงน......
“หลงซาน เรื่องนี้มันยังไงกันแน่?”
ท่านผู้เฒ่าที่นั่งตำแหน่งประธานก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เอ่ยถามด้วยความสงสัย
รัฐมนตรีตู้ยิ้มหน้าบานอธิบายว่า:
“ท่านครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้.......”
เขายกเรื่องที่ไปตรวจงานที่โรงงานสินค้าเวยหลง เล่าให้ทุกคนฟังทั้งหมดแต่ต้นจนจบ
ตั้งแต่หัวหน้าไต้ค้นพบคันเบ็ด, เส้นใยคาร์บอน T300 และ T500, รวมถึงสุนัขของเล่น, หมาป่ากล, เสือกล
รายละเอียดทุกขั้นตอนที่ผ่านมา เขาเล่าออกมาหมด
“เฮ้ย!”
“นี่มัน......”
ทุกคนฟังจบแล้วทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
มองรัฐมนตรีตู้ มองเอกสารในมือ แล้วก็มองวิดีโอบนจอโปรเจกเตอร์.......
คันเบ็ด?
เส้นใยคาร์บอน?
หมาป่ากลกับเสือกล?
โรงงานสินค้าเบ็ดเตล็ดในประเทศ.....?
นี่มันอะไรกับอะไรกันแน่?
ทุกคนทำสีหน้าเหมือนฟังคัมภีร์สวรรค์ สมองช็อตไปหมด ว่างเปล่า
เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ซักถามรัฐมนตรีตู้ต่ออีกกว่าสิบคำถาม ยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่า
ถึงได้เชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!
เมื่อตั้งสติได้ ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือก......
ฟ่อ......
พูดแบบนี้ก็หมายความว่า.....โรงงานสินค้าในประเทศแห่งหนึ่ง ไม่เพียงแต่แก้ปัญหาเส้นใยคาร์บอนได้ แต่ยังแก้ปัญหาเรื่องยุทโธปกรณ์ไร้คนได้อีก?
เทคโนโลยีไม่ใช่แค่พัฒนาสำเร็จ แต่ผลิตจำนวนมากแล้วด้วย?