นครหลวง
ในห้องประชุมกองบัญชาการทหารสูงสุด
การประชุมนัดด่วนกำลังเริ่มต้นขึ้น
เนื่องจากเป็นการประชุมนัดด่วน จึงมีบางคนที่ยังอยู่ระหว่างการเดินทาง
ณ ตำแหน่งประธาน
ชายชราผู้หนึ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่น แผ่รัศมีความกดดันของผู้อยู่เหนือกว่าโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา
ดาวทองสามดวงบนบ่าทอแสงระยิบระยับ ชวนให้หวาดเกรง
"ไม่ต้องรอแล้ว มาลองบอกกันหน่อยว่า คราวนี้เรื่องการซ้อมรบนานาชาติ พวกคุณมีความเห็นกันอย่างไร?"
ผู้เฒ่ากวาดสายตามองผู้คนรอบวง
พลางโยนรายงานในมือลงบนโต๊ะ
ชายชราผู้นี้คือผู้บัญชาการทหารสูงสุดทั้งสามเหล่าทัพ พลเอกอาวุโส หรือที่ลูกน้องมักเรียกกันติดปากว่าท่านผู้เฒ่า
เห็นได้ชัดว่า รายงานบนโต๊ะนั่นคือประเด็นอภิปรายหลักของการประชุมนัดด่วนครั้งนี้
เนื้อหาข้างในเรียบง่าย
ก็คือสหประชาชาติแจ้งข่าวล่าสุดมาว่า
ภายใต้การยุยงของอินทรีและชาติตะวันตกทั้งหลาย โครงการซ้อมรบนานาชาติประจำปีนี้
การแข่งขันต่อต้านทหารราบเบาระดับกรม จะอนุญาตให้แต่ละประเทศใช้อุปกรณ์ไร้คนควบคุมเข้าร่วมการซ้อมรบ
ท่านผู้เฒ่าเข้าใจดีว่า ข่าวนี้สำหรับหลงกั๋ว ณ เวลานี้ ถือเป็นข่าวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย
อินทรีและชาติตะวันตกทั้งหลายต่างมีความก้าวหน้าด้านอุปกรณ์ไร้คนควบคุมไม่น้อย
แม้แต่ญี่ปุ่นที่อยู่ข้าง ๆ ยังได้พัฒนาหุ่นยนต์ไร้คนควบคุมทางการทหารรุ่นแรกออกมาแล้ว
มีเพียงหลงกั๋วเท่านั้นที่ไม่มีความคืบหน้าด้านนี้เลย...
ภายในห้องประชุมมีแต่ผู้นำจากกองทัพภาคต่าง ๆ และกองบัญชาการทหารสูงสุด สีหน้าพวกเขาล้วนไม่สู้ดี
คนกันเองย่อมรู้เรื่องของตัวเองดี
สถานการณ์อุปกรณ์ไร้คนควบคุมภายในประเทศเป็นเช่นไร พวกเขารู้ดีแก่ใจ
"ท่านผู้เฒ่า ความเห็นของผมคือ คราวนี้การซ้อมรบนานาชาติ พวกเราอย่าเข้าร่วมเลยดีกว่า..."
"การซ้อมรบต่อต้านทหารราบเบา ภายใต้เงื่อนไขห้ามใช้อาวุธหนัก อุปกรณ์ไร้คนควบคุมก็เท่ากับอาวุธหนักทางอ้อม..."
"ผมได้ยินมาว่า อินทรีจะใช้ยานรบไร้คนควบคุมรุ่นที่สองรหัส 'แมงมุม' เข้าร่วมการซ้อมรบคราวนี้..."
"ความร้ายกาจของ 'แมงมุม' รุ่นแรก พวกเราก็เคยเห็นกันแล้ว...ถ้ามองในแง่การทหาร เราหมดโอกาสชนะโดยสิ้นเชิง..."
ผู้พูดคือรองผู้บัญชาการเขตกองทัพฉีหลิน พลตรีหลิว