“ต่อให้อินทรีตายไปเกิดใหม่ก็คงคิดไม่ถึง ว่าเราจะย้อนศึกในด้านหุ่นยนต์ทหารได้”
“ต้องยกให้แกจริง ๆ เถ้าแก่ตู้ สมัยฉันอยู่หน่วยเดียวกับแก ก็ดูออกแล้วว่าไอ้หมอนี่เจ้าเล่ห์เพทุบายเต็มตัว”
“เรื่องใช้สมองแบบนี้ ต้องให้แกจัดการ......”
ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาสื่อว่าข้าเข้าใจเอง
แล้วก็หัวเราะกันอย่างรู้ทัน
บรรดานายพลในที่ประชุมก็ฟังออกถึงนัยยะที่แฝงอยู่ พลอยหัวเราะฮึฮึตามไปด้วย
“เอาตามนี้เลย! ตกลงตามนี้”
ท่านผู้เฒ่าบนประธานตบมือตัดสินใจ เห็นว่านี่เป็นความคิดที่ดีจริง ๆ
“เลิกประชุมแล้วให้แจ้งฝ่ายการต่างประเทศทันที ให้เริ่มร่างข้อเสนอคัดค้านการนำหุ่นยนต์ไปใช้ทางการทหาร”
“แล้วก็.....ให้แต่ละเขตทหารคัดเลือกหน่วยรบที่ยอดเยี่ยมที่สุด เตรียมเข้าร่วมการซ้อมรบครั้งนี้”
“หลงซาน ทางแก เร่งส่งมอบหมาป่ากลและเสือกลที่ผลิตได้ให้กับหน่วยรบ เริ่มฝึกได้ทันที”
“ครับ ท่านผู้เฒ่า!”
เหล่านายพลขานรับพร้อมกัน
ต่อมา
เมื่อฝ่ายการต่างประเทศของหลงกั๋วได้รับข่าว ก็เริ่มร่างข้อเสนอ《จำกัดการพัฒนาหุ่นยนต์ทหาร》ทันที
....................................
สองวันต่อมา
ณ ตึกใหญ่สำนักงานใหญ่องค์การสหประชาชาติ
ห้องประชุมใหญ่คณะมนตรีความมั่นคง
โคฟี เลขาธิการสหประชาชาติ แต่งกายด้วยเครื่องแบบตะวันตก นั่งอยู่กลางที่ประชุม
กวาดสายตามองดูผู้แทนจากทุกประเทศมาตรบถ้วน แล้วกล่าวเปิดประชุมว่า
“การประชุมคณะมนตรีความมั่นคงสมัยสามัญ ครั้งที่ 78 ของปีงบประมาณนี้ เริ่มขึ้นแล้ว”
“ปั้ง!....”
พูดพลางก็เคาะฆ้อนเล็กในมือดังสนั่น
“ปัจจุบันนี้ ข้อพิพาทระหว่างประเทศทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน ทหารที่บาดเจ็บล้มตายจากสงครามและภัยพิบัติทางธรรมชาติในทุกภูมิภาคและทุกประเทศนั้นมีจำนวนนับไม่ถ้วน.....”
“ชีวิตนั้นมีค่าอย่างยิ่ง การนำหุ่นยนต์ทางการทหารมาประยุกต์ใช้ สามารถลดความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บล้มตายของทหารในสมรภูมิแนวหน้าลงได้อย่างมาก ทั้งยังสามารถช่วยมนุษย์ปฏิบัติภารกิจค้นหาและกู้ภัยในภัยพิบัติร้ายแรง เช่น แผ่นดินไหว สึนามิ ได้อีกด้วย.....”
“ด้วยความเคารพต่อชีวิต และเพื่อเป็นการปฏิบัติตามหลักมนุษยธรรมอย่างลึกซึ้ง”