"คือว่า....วัสดุเส้นใยคาร์บอน พวกเราฝ่าด่านได้แล้ว!"
ท่านรัฐมนตรีตู้ดูคาดไม่ถึง งงงันไปชั่วขณะกว่าจะตั้งสติได้:
"ฝ่าด่านได้แล้ว?"
"หมายความว่าไง....นายกำลังจะบอกว่าเราฝ่าด่านเทคโนโลยีเส้นใยคาร์บอนได้แล้วงั้นเหรอ?"
เขาสีหน้าตื่นเต้น ยืนยันอีกครั้ง
หัวหน้าไต้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าอย่างมั่นใจ
หลังจากได้รับคำตอบยืนยัน สายตาท่านรัฐมนตรีตู้ก็เบิกกว้างขึ้นทันที
ชั่วขณะนั้น ความตกใจ ดีใจ และความรู้สึกโล่งอกหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจ!
ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกได้เสียที.....
จำได้ว่าตอนถามความคืบหน้าจากแต่ละสถาบันวิจัยเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พวกเขาตอบว่าคืบหน้าช้ามาก
นึกไม่ถึงเลยว่าแค่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็ฝ่าด่านได้สำเร็จแล้ว!
นี่มันข่าวดีที่ใหญ่หลวงนัก
แต่จะว่าไป ดีใจก็ดีใจ
จากฝ่าด่านเทคโนโลยีไปถึงผลิตจำนวนมาก ระหว่างนี้ยังต้องใช้เวลาไม่น้อยเลย.....ตอนนี้โครงการวิจัยแต่ละโครงการรอไม่ไหวแล้ว
"ในเมื่อเทคโนโลยีฝ่าด่านได้แล้ว เร็วที่สุดเท่าไหร่ถึงจะผลิตจำนวนมากได้.....?"
"ต้องการให้กระทรวงทำอะไรบ้าง เงินทุน บุคลากร วัตถุดิบ....? ขอแค่นายต้องการ ผมเซ็นอนุมัติให้นายทันที"
ในใจท่านรัฐมนตรีตู้ร้อนรนจนทนไม่ไหว ตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดคือเวลาในการผลิตจำนวนมาก
ส่วนท่านนายพลไท่กลับนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ เปลี่ยนท่าเป็นไขว่ห้าง:
"ท่านรัฐมนตรี ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นแล้วครับ"
"พวกเราดำเนินการผลิตจำนวนมากได้แล้ว"
หืม????
ผลิตจำนวนมากได้แล้วงั้นเหรอ?
!!!!!!
"ผลิ....ผลิตจำนวนมากแล้ว?"
ท่านรัฐมนตรีตู้ค่อนข้างอึ้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ:
"เตี่ยไท่ นายไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?"
หัวหน้าไต้จ้องมองท่านรัฐมนตรีตู้ตรง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ:
"ท่านรัฐมนตรี เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมกล้าล้อท่านเล่นได้ยังไงกัน"
ทั้งที่รู้ว่าหัวหน้าไต้ไม่มีทางล้อเล่นในเรื่องสำคัญขนาดนี้ แต่ในใจท่านรัฐมนตรีตู้ก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย......
ตอนสัปดาห์ที่แล้ว ท่านรัฐมนตรีตู้เป็นคนไปสถาบันวิจัยชั้นนำทุกแห่งด้วยตัวเอง
ผู้รับผิดชอบแต่ละคนรายงานว่าคืบหน้าช้า ผลิตตัวอย่างดี ๆ ออกมาสักชิ้นก็ยังไม่ได้