หลังจากจัดการเรื่องที่พักให้สองนักวิทยาศาสตร์และทหารแล้ว
ไม่นาน
เงินงวดแรกจากกองทัพก็ถูกโอนเข้าบัญชีสาธารณะของโรงงานสินค้าเวยหลง
ซูหมิงรู้ข่าวก็รีบไปเช็คที่ธนาคารทันที
เมื่อเห็นเลข 1 นำหน้าและเลขศูนย์นับไม่ถ้วนในบัญชี...
เขาตื่นเต้นสุดขีด รูม่านตาสั่นไหว
ไม่พูดไม่ได้เลยว่าเลขศูนย์พวกนี้มีพลังพิเศษบางอย่าง สามารถเยียวยาความทุกข์ทั้งหมดในโลก
แค่เห็นมัน อารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
ซูหมิงอดนับไม่ได้:
"หน่วย, สิบ, ร้อย, พัน, หมื่น, แสน, ล้าน, สิบล้าน, ร้อยล้าน, พันล้าน!..."
"โอ้โห! เงินมัดจำตั้งพันล้าน!..."
มองดูตัวเลขมหาศาลนี้ หัวใจเขาเต้นระรัว แม้แต่ลมหายใจยังถี่กระชั้น!
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเห็นเงินมากมายขนาดนี้
แถมยังเป็นปี 2002 ยุคที่ค่าแรงเฉลี่ยแค่สี่ห้าร้อยหยวน...
เก็บอาการตื่นเต้น...เขารีบกลับโรงงานทันที แล้วเรียกเสี่ยวหม่าคนงานมา:
"เสี่ยวหม่า นายติดต่อเจ้าของโรงงานแถวนี้หน่อย ดูว่าที่ไหนขาดทุนอยากขายกิจการ ซื้อให้หมด"
"แล้วก็ ติดต่อหนังสือพิมพ์กับสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น ฉันจะลงประกาศรับสมัครงาน รับสมัครบุคลากรการศึกษาสูงทั่วประเทศ ช่างฝีมือชำนาญการ ขยายขนาดโรงงาน..."
"สุดท้าย ติดต่อซัพพลายเออร์วัตถุดิบ เคลียร์หนี้ที่ค้างไว้ทั้งหมด ให้พวกเขารีบส่งของเพิ่ม..."
ซูหมิงออกคำสั่งรัวๆ หลายข้อ
ส่วนใหญ่เป็นเรื่องขยายโรงงาน การพัฒนาในอนาคต
พอมีเงินแล้ว ความคิด 'เทคโนโลยีล้ำยุค' เต็มหัวของซูหมิงก็พร้อมจะลงมือทำจริงเสียที
ก่อนหน้านี้เพราะไม่มีเงิน โรงงานเกือบเจ๊ง
ตอนนี้มีเงินแล้ว เขาจะทำให้มันเป็นจริงทีละอย่าง...
ว่าแล้วก็หยิบแบบแปลนปึกหนึ่งจากลิ้นชัก:
"ได้เวลาพาพวกนายไปพัฒนาต่อแล้ว"
...............
ไม่กี่วันต่อมา
กระทรวงพัฒนายุทโธปกรณ์ ณ เมืองหลวง
รถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งแล่นเข้าประตูกรม ทหารยามทุกคนเห็นป้ายทะเบียนรถคันนี้ก็ทำความเคารพปล่อยผ่าน