รถทหาร?
มาอีกแล้ว?
ซูหมิงได้ยินดังนั้นก็นึกว่านายพลไต้มีธุระอะไร แล้วย้อนกลับมา
จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วรีบเดินไปยังประตูทางเข้าโซนโรงงาน
หน้าประตูโรงงานมีรถทหารจอดอยู่แปดคันอย่างเป็นระเบียบ ทหารยืนเรียงกันเป็นสองแถว ดูแล้วน่าจะมีสักสี่ห้าสิบนาย...
สามคนที่อยู่แถวหน้า คนหนึ่งใส่เครื่องแบบทหาร ดูเหมือนเป็นหัวหน้าของพวกทหาร
อีกสองคนใส่สูทมาตรฐาน ผมเริ่มขาวเล็กน้อย อายุประมาณหกสิบต้น ๆ...
เห็นได้ชัด...นี่ไม่ใช่ขบวนรถของนายพลไต้ แต่เป็นอีกกลุ่มหนึ่ง!
ซูหมิงอดสงสัยไม่ได้ กองทัพมาอีกกลุ่มได้ยังไง?
ไม่ให้เวลาเขาได้คิดอะไรมาก เขาเดินไปตรงหน้าคนผู้นั้น แล้วถามด้วยความสงสัย:
“พวกคุณคือ...?”
“ท่านคือผู้อำนวยการโรงงานสินค้าเวยหลง ซูหมิง ท่านประธานซูใช่ไหม?”
ผู้ที่เอ่ยปากพูดคือผู้อำนวยการเซียว แห่งสถาบันวิจัยวัสดุหลงเคอ-ย่วน เป็นถึงราชบัณฑิต ผู้เคยได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติระดับที่หนึ่ง ได้รับเงินอุดหนุนพิเศษ เป็นผู้เชี่ยวชาญแถวหน้าในสาขาวัสดุศาสตร์ของหลงกั๋ว
ถึงผมของเขาจะดูบางไปบ้าง แต่คน ๆ นี้ดูตื่นตัว คล่องแคล่ว รูปร่างค่อนข้างผอม
ซูหมิงพยักหน้า: “ใช่ผมเองครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?”
“ขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมคือเซียวเต้าหมิน ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยวัสดุ หลงเคอ-ย่วน พวกเรามาตามคำสั่งของนายพลไต้ เพื่อประจำการที่โรงงานของท่านและเรียนรู้ครับ”
“ที่แท้ก็คือคณะให้คำปรึกษาทางเทคนิคนี่เอง...!”
เมื่อตอนสาย นายพลไต้บอกว่าจะส่งคนมาให้คำปรึกษาทางเทคนิคที่โรงงานของตน
คิดไม่ถึงเลยว่า ทางกองทัพจะมีประสิทธิภาพรวดเร็วขนาดนี้
เพิ่งจะบ่ายเอง คนที่จะมาดูแลเรื่องเทคนิคก็มาถึงแล้ว
ผู้อำนวยการเซียวถ่อมตัวมาก ท่าทีก็เป็นกันเอง:
“ท่านประธานซู ท่านอย่าเอาไปล้อพวกเราเลย จะให้คำปรึกษาได้ยังไง...เรื่องในโรงงานของท่าน นายพลไต้เล่าให้พวกเราฟังแล้วครับ”
“สามารถวิจัยวัสดุระดับสุดยอดอย่าง T300 และ T500 ออกมาได้ ท่านก็เหนือกว่าสถาบันชั้นนำในประเทศอีกหลายแห่งแล้ว...”
“ท่าทีของพวกเราชัดเจนมาก ก็คือมาเรียนรู้จากท่านครับ”
“มีอะไรให้ช่วย ท่านก็สั่งได้ตามสบาย ถือว่าพวกเราเป็นกรรมกรในโรงงานของท่านก็แล้วกัน”