ในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงพัฒนายุทโธปกรณ์ของหลงกั๋ว รัฐมนตรีตู้ย่อมเข้าใจสิ่งที่หัวหน้าไต้กำลังพูด
หมาจักรกลที่คล่องแคล่วขนาดนี้...พอติดปืนไรเฟิลเข้าไป...
ในสนามรบก็จะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่น่าสะพรึงกลัว!
เหมือนคลังอาวุธเคลื่อนที่ที่ยังมีชีวิต ไปถึงไหนก็ฆ่าถึงนั่น
ยิ่งน่ากลัวกว่านั้น ถ้าไม่ติดปืนไรเฟิล แต่ติดระเบิดแรงสูง
ก็จะกลายเป็น C4 สังหารพลีชีพ ระเบิดมือเคลื่อนที่ แบบมีระบบเล็งเป้าอัตโนมัติ...
แทบจะเรียกว่าเทพขวางก็ฆ่าเทพ พุทธขวางก็ฆ่าพุทธ
ต่อให้แย่สุด ๆ
ด้วยลักษณะเล็กกะทัดรัดและคล่องแคล่วของหมาจักรกล ถ้าไม่พกอาวุธ
ใช้ในกองทัพทำหน้าที่ขนส่ง สอดแนม หรือเก็บกู้ทุ่นระเบิด ก็ช่วยประหยัดกำลังพลที่มีชีวิตได้มหาศาล
พูดรวม ๆ คือประโยชน์เพียบ
คิดได้ดังนั้น รัฐมนตรีตู้ก็อดเกิดข้อสงสัยขึ้นมาไม่ได้...ของแบบนี้มาจากไหน?
ในประเทศ?
ไม่ใช่แน่
ศูนย์วิจัยยุทโธปกรณ์ไร้คนในประเทศเพิ่งเริ่มต้นช้า ก่อตั้งได้แค่ปีกว่า ๆ
แม้แต่โมเดลที่ดูดีสักตัวก็ยังทำไม่ได้ ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างพยายามฝ่าด่านเรื่องการทรงตัวขณะเคลื่อนไหว...
ประสิทธิภาพที่หมาของเล่นตัวนี้แสดงออกมา ล้ำหน้ากว่าเทคโนโลยียุทโธปกรณ์ไร้คนในประเทศมาก
เล็กขนาดนี้ คล่องขนาดนี้ เสถียรขนาดนี้ เกรงว่าอินทรีก็ยังทำไม่ได้...
รัฐมนตรีตู้มองหัวหน้าไต้แวบหนึ่ง ก็คิดออกทันที:
"หมาของเล่นตัวนี้ ไม่ใช่ฝีมือโรงงานเอกชนในประเทศอีกหรอกนะ?"
หัวหน้าไต้พยักหน้า: "ใช่ครับ ท่านรัฐมนตรี"
รัฐมนตรีตู้ได้ยิน มุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความทึ่ง:
"คิดไม่ถึงเลย! คิดไม่ถึงจริง ๆ!"
"โรงงานเอกชนในประเทศเราเก่งกาจถึงขั้นนี้แล้ว?"
"ผลิตวัสดุล้ำสมัย T300 และ T500 ได้ก็ว่าสุดยอดแล้ว"
"นี่ยังผลิตหมาจักรกลที่ล้ำหน้ากว่าประเทศอินทรีออกมาอีก?"
"เมื่อก่อนฉันได้ยินมาตลอดว่าในหมู่ประชาชนมีเซียนซ่อนอยู่ แต่น่าเสียดาย...ไม่เคยได้เห็นสักที"
"วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว"
เขาชมไม่หยุดปาก แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี:
"เตี่ยไท่ หมาของเล่นนี่โรงงานเอกชนไหนผลิต?"
"ก็โรงงานสินค้าเวยหลงนั่นแหละ"
????
เวยหลงอีกแล้ว?
"นี่มัน..."
สีหน้ารัฐมนตรีตู้ค้างไปชั่วขณะ