หัวหน้าโครงการวิจัยหุ่นยนต์ตีนตะขาบกล่าวขึ้นว่า
"การวิจัยหุ่นยนต์ตีนตะขาบแม้จะไม่มีปัญหาเรื่องการทรงตัว แต่ความคล่องตัวแย่มาก ความเร็วก็ต่ำ"
"การควบคุมก็งุ่มง่าม...เรากำลังเร่งวิจัยอยู่ แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก..."
ผู้อำนวยการเจียงขมวดคิ้ว มองเห็นความโกรธฉายชัดบนใบหน้า
ด้านหัวหน้ากลุ่มหุ่นยนต์ขาล้อก็กล่าวขึ้นอย่างระมัดระวัง
"หุ่นยนต์ขาล้อของเราก็เจอปัญหาเรื่องการทรงตัวเหมือนกัน...ตอนนี้ไม่คืบหน้าเลย..."
"เราก็ต้องการเวลาเพิ่มในการทดสอบ..."
ยังพูดไม่ทันจบ
ผู้อำนวยการเจียงก็อดกลั้นไม่ไหว โยนดินสอในมือลงบนโต๊ะ
"เวลา เวลา! เอาแต่บอกว่าขอเวลา...ศัตรูจะหยุดรอเราหรือไง?"
"กว่าพวกเราจะพัฒนาหุ่นยนต์สำเร็จ ยุทโธปกรณ์ไร้คนของอินทรีก็อัปเกรดไปแล้วหลายรุ่น!"
"ถึงตอนนั้น แม้แต่ญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้ก็ยังเหนือกว่าเรา!"
"หรือเราจะต้องกัดก้างที่ฝรั่งทิ้งไว้ตลอด แม้แต่ของอุ่น ๆ ก็ไม่เคยทันได้กิน...?"
สิ้นคำพูด
ทุกคนก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครส่งเสียง
บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งลงถึงจุดเยือกแข็งทันที ได้ยินแม้แต่เข็มหล่น
ยามนี้
รถถังไร้คน[แมงมุม]ของอินทรีเริ่มออกอาละวาดในสนามรบอัฟกานิสถานแล้ว
แต่ในประเทศยังแก้ปัญหาเรื่องการทรงตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ
ที่สำคัญคือ พวกหมีขาว ญี่ปุ่น กอล หรือแม้แต่เกาหลีใต้
ล้วนมีความคืบหน้าด้านยุทโธปกรณ์ไร้คนต่างกันไป
มีแต่ในประเทศที่ยังย่ำอยู่กับที่...
ทุกครั้งที่คิดเช่นนี้ ผู้อำนวยการเจียงก็รู้สึกขื่นขมในใจ...
สูดหายใจลึก แล้วกวาดตามองทุกคนอีกครั้ง
เห็นหัวหน้ากลุ่มทั้งสามเหมือนมะเขือเปราะถูกน้ำร้อนลวก
เขาใจแข็ง ตั้งใจจะขู่ให้หลาบจำ
"โครงการยุทโธปกรณ์รบไร้คน ไม่ว่าผู้นำของสถาบันวิทยาศาสตร์หรือท่านผู้นำระดับสูงก็ให้ความสำคัญมาก!"
"สิ้นปีนี้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน พวกเราต้องมีผลงานไปรายงานท่านผู้นำให้ได้"
"นี่คือคำสั่งเด็ดขาด!"
"ใครทำไม่ได้ก็เก็บข้าวของไป ให้คนที่มีความสามารถมากกว่าเข้ามา"
"เลิกประชุม!"