กู้เฉิงอันออกจากจิงอู่ทง ยัดมือถือยี่ห้อจวี๋ฮวากลับเข้ากระเป๋ากางเกง อารมณ์ดีใช่ย่อย
สายของเฉินหย่าจวินไม่ต้องไปยุ่งชั่วคราวแล้ว ส่งข้อมูลให้พวกเขาไปแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้กลไกรัฐทั้งหมดบดขยี้ไปเลย
สองวันนี้มีเงินรางวัลสองแสนหยวนโอนเข้าบัญชี การวิ่งงานก็กลายเป็นแค่ฉากบังหน้าไปเลย แค่ใส่คราบนี้ก็พอ
วันนี้ไม่รับงานแล้ว
ปลายเดือนมิถุนายนของเมืองเผิงเฉิง หกโมงเย็นพระอาทิตย์ยังค้างอยู่บนฟ้า แต่ความร้อนเริ่มแผ่วลงแล้ว ลมทะเลพัดมาจากทางตะวันตก พัดผ่านต้นปาล์มสองข้างถนนปินไห่ เสื้อคลุมสีเหลืองโดนลมตีจนพองลมตุ่ย
กู้เฉิงอันขี่ไปเรื่อยตามถนนเซินหนาน มุ่งไปทางตะวันออก
ตอนผ่านห้างสรรพสินค้ากั่งอู้กงหยวน มีเด็กสาวกลุ่มหนึ่งใส่ชุดยูนิฟอร์มญี่ปุ่นถ่ายรูปอยู่หน้าประตู
กู้เฉิงอันชายตามอง หินทิเบตทำงานเก็บข้อมูลอยู่เบื้องหลังเงียบ ๆ เขาไม่ได้เปิดมือถือดู เอาไว้กลับไปค่อยว่ากัน
ตอนผ่านเขาเหลียนฮวา ป้าที่เต้นระบำจัตุรัสกำลังบิดสะโพกเต้นตามเสียงเพลงของเฟิ่งหวงฉวนฉีอย่างเมามันส์
เขาหยุดอยู่ข้างถนนหนึ่งนาที มองดูแป๊บหนึ่ง แล้วยิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
สงบงามดีนัก ดีจริง ๆ!
ตัดผ่านซุ่นกัง เลี้ยวเข้าไปในย่านเก่าใกล้สวนสาธารณะหงหู
สองข้างทางเบียดเสียดไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ร้านขายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ ร้านตัดเสื้อ ร้านติดฟิล์มมือถือ ร้านอาหารจุบจิบ
กู้เฉิงอันหยุดที่แผงขายข้างทาง สั่งก๋วยเตี๋ยวแห้งใส่ไข่ดาวอีกฟอง สิบสองหยวน
นั่งบนเก้าอี้พลาสติกกินจนหมด เช็ดปาก แล้วปั่นจักรยานต่อ
ไม่มีจุดหมายปลายทาง ก็แค่ปั่นเล่นไปเรื่อย