กู้เฉิงอันทำหน้าเหยเก ยื่นหน้าจอมือถือให้หลิวเสี่ยวมั่นดู
บนหน้าจอแสดงวงกลม มีภาพจากกล้องอยู่ข้างใน
"ตรวจจับสิ่งมีชีวิต... แพลตฟอร์มสุ่มตรวจ ร้อยวันพันปีไม่เจอ ดันมาเจอตอนนี้ แอปพังๆ นี่พัฒนามาเพื่อทรมานพวกเราโดยเฉพาะใช่ไหม"
กู้เฉิงอันหันไปทางจอมือถือ เริ่มโยกหัวไปมา
"กรุณากะพริบตา" เสียงระบบพูดแนะนำ
กู้เฉิงอันกะพริบตาแรงๆ
"กรุณาอ้าปาก"
กู้เฉิงอันอ้าปากกว้าง
"การตรวจจับล้มเหลว กรุณาลองใหม่ในที่ที่มีแสงสว่างเพียงพอ"
"เชี่ยไรวะ" กู้เฉิงอันสบถคำหยาบ ถอยหลังไปสองก้าว เดินไปริมหน้าต่างบานใหญ่กลางห้อง หันรับแสงแดดแล้วยกมือถือขึ้นอีกครั้ง
ความอดทนของหลินกุ้ยฟาถึงขีดสุดแล้วชัดๆ
เขาเดินพรวดเข้าไป ยื่นมือจะจับไหล่กู้เฉิงอัน
"ออกไปจัดการข้างนอก!"
วินาทีที่นิ้วของหลินกุ้ยฟากำลังจะแตะไหล่กู้เฉิงอัน กู้เฉิงอันดันเบี่ยงตัวไปทางขวาเพื่อหาแสง
จังหวะหลบนี่เป็นธรรมชาติสุดๆ ราวกับเหตุบังเอิญล้วนๆ
หลินกุ้ยฟาคว้าได้แต่ลม
เขาชะงักไป แววตาวูบไหวด้วยความสงสัย
"ผ่านแล้ว ผ่านแล้ว!" กู้เฉิงอันร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น บนหน้าจอปรากฏเครื่องหมายถูกสีเขียว
เขารีบยัดมือถือใส่กระเป๋ากางเกง คว้าซองเอกสารบนโต๊ะ
"ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา ขอให้รวยๆ รวยใหญ่เลยนะครับ!"
กู้เฉิงอันกล่าวขอโทษรัวๆ หมุนตัวเดินไปที่ประตู
หมดเวลาแล้ว
กู้เฉิงอันดึงประตูเปิด เดินออกไป
เขาโยนซองเอกสารในมือเล่น เดินฉับๆ ไปที่ลิฟต์
ลงล่าง คืนคีย์การ์ดลิฟต์ เดินออกจากโถงชั้นล่าง
ขึ้นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ขับออกจากเขตอาคารจั๋วเยวี่ยเซ็นเตอร์
กู้เฉิงอันจอดที่สวนหย่อมกลางเมืองเปลี่ยวแห่งหนึ่งในเส้นทางที่ใช้ส่งของ