กู้เฉิงอันเก็บมือถือ จอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้ข้างต้นไม้ริมทางอย่างมั่นคง
เขาจงใจจอดรถไว้ใต้ไฟถนนตรงทางเข้าไนท์มาร์เก็ต รอบตัวเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าที่ออกมาตั้งแผงและผู้คนที่เดินไปมา คนส่งอาหารที่จอดรอออเดอร์อยู่ริมถนนปะปนกับฝูงชนจนไม่สะดุดตาเลยสักนิด
ที่นี่ห่างจากร้านขายของชำที่เขาเพิ่งขับผ่านมาเป็นระยะทางทั้งช่วงตึก แนวสายตาถูกตึกมือประสานที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ และแผงขายของในไนท์มาร์เก็ตบดบังจนมิดชิด
อย่าว่าแต่จับตามองใครเลย แม้แต่ป้ายร้านขายของชำยังมองไม่เห็น
แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยสักนิด ตอนที่ขี่รถผ่านเมื่อครู่ เขาได้สำรวจภูมิประเทศรอบๆ ไว้จนขึ้นใจแล้ว ร้านขายของชำนั้นเปิดอยู่ปากซอยหลักของชุมชนแออัด ประตูหน้าหันเข้าหาถนนคนเดินที่คึกคักที่สุดของไนท์มาร์เก็ต ประตูหลังทะลุไปยังตรอกแคบๆ ที่อยู่หลังตึก ซึ่งตรอกกว้างไม่ถึงสองเมตร มีทางแยกยิบย่อยมากมาย ถ้าปล่อยให้เขาลอดเข้าไปจริงๆ ต่อให้อยากขวางก็ยาก
เขายกมือขึ้นไปดึงสายรัดหมวกกันน็อค พลางอดบ่นในใจไม่ได้
ก็สมกับที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ ที่อดทนมาตั้งยี่สิบหกปี จากหนุ่มน้อยวัยเลขสองต้นๆ กลายเป็นตาแก่ผมสองข้างหงอกขาว หลบซ่อนตัวใช้ชีวิตในร้านขายของชำในชุมชนแออัด ไม่เคยปริปากแสดงพิรุธให้เห็นเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะคืนนี้ตัวเองออกมาเดินเตร่ แล้วหินทิเบตดันสแกนเจอข้อมูลของหมอนี่เข้า เขาอาจจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนตายก็ได้
นึกไปถึงคลิปที่เคยดูมาก่อนหน้านี้ ที่มีหญิงชราผมขาวถือป้าย สติสัมปชัญญะเลือนลาง กู้เฉิงอันก็เริ่มรู้สึกคันเขี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง