กู้เฉิงอันรับมา ลายมือสวยมาก ดูออกว่าฝึกมา ไล่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ
ทุกรายละเอียดถูกบันทึกไว้ แทบจะคงสภาพเดิมทุกประการ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา เขาลงชื่อกำกับไว้ท้ายสุด
ซูหนานเก็บสมุดบันทึกคำให้การกลับคืน แล้วล้วงนามบัตรออกจากกระเป๋ากางเกง
“ต่อจากนี้อาจต้องให้คุณช่วยเสริมเอกสาร หากมีอะไรก็โทรเบอร์นี้”
นามบัตรเรียบง่ายมาก กองบังคับการสืบสวนคดีอาญา กองกำกับการตำรวจเมืองเผิงเฉิง หน่วยคดีใหญ่หนึ่ง ซูหนาน บรรทัดถัดมาเป็นหมายเลขมือถือ
กู้เฉิงอันรับมาเหน็บไว้ในกระเป๋ากางเกง
“คือว่าเจาฮุยน่ะ” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ค่อนข้างเก้อเขิน “รางวัลนำจับในหมายจับของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะน่ะ คือ...”
ซูหนานชำเลืองมองเขา
“สูงสุดสองแสน เมื่อจับกุมตัวมาดำเนินคดีแล้ว ผ่านการตรวจสอบยืนยันข้อมูลผู้แจ้งเบาะแส จะจ่ายตามขั้นตอน แล้วจะแจ้งคุณภายหลัง”
“อ้อ”
กู้เฉิงอันพยักหน้า
เอาล่ะ ยอมรับก็ดี
ซูหนานหมุนตัวเดินไปสองก้าว กลับหยุด หันมามองเขา
“กู้เฉิงอัน”
“หืม?”
“คราวหน้าเจอเหตุการณ์แบบนี้ ให้แจ้งตำรวจก่อน ถึงจะพลาดก็ไม่เป็นไร ขอแค่ไม่ใช่เจตนาก็พอ อย่าสะกดรอยผู้ต้องสงสัยเพียงลำพัง วันนี้คุณโชคดี แต่ของพวกนี้ ใช้ไปครั้งหนึ่งก็หมดไปครั้งหนึ่ง”
พูดจบ เธอเดินมุ่งหน้าไปที่โรงงาน
กู้เฉิงอันยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเธอหายลับไปหลังแนวเชือกกั้น
ของพวกนี้ ใช้ไปครั้งหนึ่งก็หมดไปครั้งหนึ่ง
เขาคิดว่าคำพูดนี้มีเหตุผลมาก ในใจเตือนตัวเองเงียบ ๆ ว่าวันนี้ตนบุ่มบ่ามไป เพียงแค่สภาพร่างกายดีก็ไปห้าวหาญ ต่อให้มีตัวช่วยก็ต้องระวังภายหลัง
บันทึกให้การเสร็จ การตรวจสอบที่เกิดเหตุสิ้นสุด ตอนนี้ก็เข้าช่วงเช้ามืดแล้ว