“ฮัลโหล” กู้เฉิงอันกดรับสาย
“กู้เฉิงอัน ฉันซูหนานนะ” เสียงปลายสายเย็นชา แทรกด้วยเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังแว่วมา
“คุณตำรวจซู” กู้เฉิงอันจอดรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าใต้ร่มไม้
“สองเรื่อง เรื่องแรก เงินรางวัลอนุมัติแล้ว” ซูหนานพูดเร็วแต่ชัดถ้อยชัดคำ “เจาฮุยเป็นผู้ต้องหาหมายจับระดับ A ทางโรงพักยื่นขอให้คุณได้หนึ่งแสนห้าหมื่น ส่วนอีกคนชื่อซุนเฉียง สืบพบว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มลักลอบขนของเถื่อน มีคดีติดตัว ส่วนนี้ยื่นขอให้คุณห้าหมื่น รวมสองแสน กำลังดำเนินการด้านการเงิน ประมาณสามวันทำการจะโอนเข้าบัญชีคุณ”
สองแสน
กู้เฉิงอันเดิมคิดว่าได้สักแสนก็หรูแล้ว เพราะไม่แน่ว่าจะได้เงินรางวัลสูงสุด
“ขอบคุณครับคุณตำรวจซู” เขาเอ่ยขอบคุณ น้ำเสียงตื้นตันเล็กน้อย
จริงใจเลย ปกติไม่เร็วขนาดนี้ คุณตำรวจซูต้องช่วยผลักดันแน่
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก คุณสมควรได้” ซูหนานหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ “เรื่องที่สอง ทางเขตเตรียมเสนอชื่อคุณเป็นบุคคลดีเด่นที่กล้าหาญทำความดี นอกจากนี้มีสื่อระดับเมืองสองแห่งอยากสัมภาษณ์คุณ ทำสกู๊ปพิเศษ”
“ผมปฏิเสธ” กู้เฉิงอันตอบโดยไม่ลังเล
ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที ดูแปลกใจไม่น้อย
“ทำไมล่ะ นี่มันเรื่องดีสำหรับคุณนะ”
“ผมเป็นคนส่งอาหาร วิ่งอยู่บนถนนทั้งวัน ถ้าเปิดเผยหน้าตา จะทำงานต่อได้ยังไง แล้วถ้าถูกพวกของเจาฮุยหรือซุนเฉียงแก้แค้นขึ้นมาล่ะ” กู้เฉิงอันคว้าเหตุผลมาพูด ที่จริงคือสถานะเจ้าหน้าที่พิเศษหน่วยความมั่นคงฯ เปิดเผยไม่ได้