ซุนเฉียงยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในมือถือกริชเล่มหนึ่ง ใบมีดสีแดงสด ปลายมีดยังมีเลือดหยดอยู่
“แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแกเป็นใคร” ซุนเฉียงหัวเราะเย็น “ผู้ต้องหาหมายจับระดับ A แบกคดีฆ่าสามศพ แกตายที่นี่ ตำรวจยังขี้เกียจสืบเลย”
เจาฮุยกัดฟัน พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น
ซุนเฉียงยกเท้าขึ้น กระทืบลงบนหน้าอกของเจาฮุยอย่างแรง
“ไปสบายเถอะ” ซุนเฉียงยกกริชขึ้น
“ปัง!”
เสียงดังแตกหนึ่งครั้ง
ก้อนหินขนาดครึ่งกำปั้นพุ่งเข้าใส่มือของซุนเฉียงอย่างแม่นยำ
กริชหลุดมือตกพื้น
ซุนเฉียงกุมข้อมือ สะบัดหน้ามองไปทางปากทางเข้าโรงงาน
“แกเป็นใคร” พร้อมกันนั้นก็ล้วงมือไปด้านหลังอย่างเงียบเชียบ
กู้เฉิงอันวิ่งตรงเข้าไปหาเขา ไม่ตอบกลับ ตัวละครฝ่ายธรรมะมักตายเพราะพูดมาก
“ปัง!”
ก็ยังทำให้อีกฝ่ายมีโอกาสยิงได้ โชคดีที่ตอบสนองรวดเร็ว
จังหวะที่อีกฝ่ายเหนี่ยวไก กู้เฉิงอันก็ทิ้งตัวพุ่งไปด้านข้างทันที
“แม่งเอ๊ย หนังเรื่องหลอกฉัน!” รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง แอบสบถในใจ
กระสุนเฉียดไหล่ของเขาผ่านไป โดนประตูเหล็กด้านหลัง กระเด็นสะเก็ดไฟออกมาเป็นทาง
กู้เฉิงอันกลิ้งตัวไปอยู่หลังเสาปูนต้นหนึ่ง
“ออกมา!” ซุนเฉียงตะโกนพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้
กู้เฉิงอันพิงเสาปูน
เขาหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง
สู้ตรง ๆ ไม่ได้
ต้องสร้างความโกลาหล
เขาคลำเจอท่อเหล็กสั้นท่อนหนึ่งบนพื้น
ออกแรงขว้างไปอีกทางหนึ่ง
“เคร้งงง!”
ท่อเหล็กกระแทกเข้ากับโครงเหล็กที่อยู่ไกลออกไป
ซุนเฉียงหันตัวพรวด ปากกระบอกปืนชี้ไปตามเสียง