กู้เฉิงอันไม่รีบร้อนเคลื่อนไหว
เขานั่งลงบนเตียง เรียกข้อมูลของเฉินหย่าจวินจากแอปหินทิเบตขึ้นมา แคปหน้าจอ เก็บไว้ในอัลบั้มเข้ารหัสของมือถือ
จากนั้นหยิบสมุดโน้ตขึ้นมา เขียนข้อมูลที่รู้ทีละข้อ
เฉินหย่าจวิน ชาย อายุ 47 ปี ทะเบียนบ้านมณฑลกั้น รองศาสตราจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเมืองเผิงเฉิง มีบริษัทในชื่อสองแห่ง แห่งแรกชื่อ "บริษัทที่ปรึกษาธุรกิจรุ่ยเฉิง จำกัด" จดทะเบียนที่ศูนย์กลางธุรกิจฝูเถียน อีกแห่งชื่อ "บริษัทการค้าระหว่างประเทศซินหย่วน จำกัด" จดทะเบียนที่เขตการค้าเสรีเฉียนไห่
ทุนจดทะเบียนของทั้งสองบริษัทไม่มาก ห้าล้านหยวน แต่สถานที่จดทะเบียนพิถีพิถันมาก
แห่งหนึ่งอยู่ใจกลางย่านการเงิน อีกแห่งอยู่ในเขตสิทธิประโยชน์ทางนโยบาย
บริษัทที่ปรึกษาไม่จำเป็นต้องใช้ทุนมาก ส่วนบริษัทการค้าจดทะเบียนที่เฉียนไห่ก็ได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีและความสะดวกในการชำระเงินข้ามพรมแดน
ถ้าจะฟอกเงิน สองบริษัทนี้ถือเป็นการจัดฉากระดับตำราเลยทีเดียว
กู้เฉิงอันวาดกล่องสี่เหลี่ยมสองกล่องลงในสมุด เขียนชื่อบริษัทกำกับไว้ แล้วลากลูกศรชี้ไปที่ "เฉินหย่าจวิน" ตรงกลาง
แต่เขาไม่ได้วิเคราะห์ต่อไป
ข้อมูลไม่พอ
จากสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ แม้แต่จะรายงานยังไม่มีคุณสมบัติ ป้ายที่ระบบให้มาไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมเลย สำนักงานความมั่นคงไม่ใช่ที่ว่าการอำเภอ จะเอาแค่คำว่า "แอปของผมบอกว่าเขาฟอกเงิน" ไปรายงานไม่ได้
ต้องมีของ
กู้เฉิงอันดูเวลา บ่ายสองกว่าแล้ว
เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีเหลือง สวมหมวกกันน็อค ออกไป
จุดหมาย: เขตใต้สวนเทคโนโลยี
เหตุผลง่ายมาก ตึกสำนักงานที่เขาเก็บข้อมูลเฉินหย่าจวินได้เมื่อเช้า ชื่อ "ศูนย์นานาชาติหย่วนหยาง" สูง 28 ชั้น มีบริษัทการเงิน การค้า และการลงทุนอยู่มากมาย