เริ่มต้นภารกิจในหน่วยความมั่นคงแห่งชาติ ผมกลายเป็นผู้คร่าชีวิตสายลับ

ตอนที่ 16 พวกค้ามนุษย์น่าชังยิ่งกว่าฆาตกร

6 นาที· 1.4K คำ

หม่าเจี้ยนกั๋วมึนงงไปหมด กว่าจะรู้ตัว หัวก็ถูกกดติดกับบานตู้แน่น หน้าแนบสนิท ขยับตัวไม่ได้

เขาดิ้นรนอย่างรุนแรงในทันที ปากส่งเสียงอู้อี้ ขาเกี่ยวพื้นพยายามดิ้นให้หลุด

แต่เขาก็ใกล้ห้าสิบแล้ว ช่วงเวลาสุขสบายกว่ายี่สิบปีลบความดุดันในวัยหนุ่มไปจนหมด จะสู้ตำรวจอาชญากรรมที่ฝึกมาทั้งปีได้อย่างไร เพียงสองสามวินาที มือก็ถูกหักไขว้หลังแล้วกดแน่นอยู่กับที่

แทบจะพร้อมกัน ลูกทีมอีกสามคนที่เฝ้าหน้าประตูก็บุกเข้าไปทันที สองคนอยู่เฝ้าหน้าประตูหน้า อีกสองคนย่องเร็วไปหลังประตูหลัง ปิดทางหนีทุกเส้นทางจนหมด

กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วเกินคาด จากเข้าร้านจนควบคุมตัวได้ ทั้งหมดแค่สิบกว่าวินาที แผงค้าขายของเล็กข้างทาง หรือคนผ่านไปมา ไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำว่าในร้านขายของชำเล็กๆ นี้เกิดอะไรขึ้น

กู้เฉิงอันยืนอยู่ใต้เสาไฟตรงสี่แยก แม้มองไม่เห็นเหตุการณ์ในร้าน แต่ก็เห็นว่านักสืบที่ประจำการตรงปากตรอกนิ่งเฉยไม่ไหวติง ไม่เกิดความวุ่นวาย หินที่ติดค้างในใจก็ร่วงลงไป ในที่สุดก็แอบถอนหายใจโล่งอก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในสายธารผู้คนที่ปากตรอก มีนักสืบนอกเครื่องแบบสองคนประคองชายในเสื้อคลุมสีดำออกมาคนละข้าง ศีรษะของชายคนนั้นห่อเหี่ยว เท้ากะย่องกะแย่งทั้งตัวราวกับกระดูกถูกดึงไป ปลายเสื้อคลุมห้อยลงปิดกุญแจมือตรงข้อมือไว้ ซูหนานตามหลังมา ในมือถือซองเก็บหลักฐานซึ่งมีบัตรประชาชนและโทรศัพท์มือถือของหม่าเจี้ยนกั๋ว จากนั้นก็รีบเดินย้ำมาทางกู้เฉิงอัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป