บนถนนชนบท
รถค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง
ความรู้สึกว่ามีใครจับจ้องอยู่หายไปจนหมดสิ้น
โจวเหยี่ยนเพิ่งถอนหายใจโล่งอก
เบื้องหน้า เงาสีขาวสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางวงแสงจากไฟหน้ารถ
เอี๊ยด!
ยางรถเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
หน้ารถหยุดลงอย่างเฉียดฉิว ห่างจากเงาสีขาวนั้นเพียงไม่กี่เมตร
หากเขาไม่ได้ฝึกฝนจนมีสายตาเฉียบคม คงไม่มีทางสังเกตเห็นสีขาววูบหนึ่งในความมืด
ถ้าเมื่อครู่ขับเร็วกว่านี้อีกนิด คงเกิดอุบัติเหตุแน่
“โฮ่ย! ขับรถยังไงของแกเนี่ย!”
หวังไห่ที่นั่งอยู่เบาะหลังถูกเหวี่ยงจนหัวสั่นหัวคลอน โทสะพุ่งขึ้นมาทันที
เขาผลักประตูเตรียมลงจากรถ
โจวเหยี่ยนคว้าตัวเขาไว้ แล้วชี้ไปข้างหน้า
“ดูข้างหน้าสิ นั่นกวางตัวหนึ่ง”
ใต้แสงไฟหน้ารถ
ลูกกวางตัวหนึ่งสูงราวหนึ่งเมตร ขนขาวราวหิมะทั่วทั้งตัว ไม่มีสีอื่นเจือปนแม้แต่น้อย
ขาทั้งสี่เรียวยาว ลำคอมีเส้นสายงดงามอ่อนช้อย
ดวงตากลมดำราวกับองุ่นใสสะอาดเป็นประกาย
ที่แปลกที่สุดคือเขาอ่อนคู่หนึ่งซึ่งยังไม่ผลิออกเต็มที่ เปล่งประกายดุจหยก คล้ายหน่อปะการังสองกิ่ง