วิหคเทพสีทองกางปีกโผบิน
มันช่างพิเศษยิ่งนัก
ขนทั่วกายราวกับหล่อขึ้นจากทองคำหลอม แต่ละเส้นส่องประกายเจิดจ้าจนแสบตา
เพียงกางปีกไม่กี่ครั้ง มันก็โผไปถึงชายขอบเทือกเขา
โจวเหยี่ยนไม่อาจมัวซ่อนตัวได้อีก
เขาเข้าเกียร์ถอยหลัง เหยียบคันเร่งจนมิด รถออฟโรดถอยกรูดเข้าไปในป่าทึบริมทางอย่างบ้าคลั่ง
เขากลัวว่าวิหคเทพตัวนี้จะเล็งพวกเขาเป็นเป้าหมายแรก
กลางรัตติกาล ดวงตาของวิหคเทพเปล่งประกายสีทอง
มันลอยค้างอยู่เหนือสันเขา เชิดคอสูง มองท้องฟ้ายามราตรีนอกภูเขา
ชั่วพริบตาต่อมา มันกลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งออกไปนอกภูเขาด้วยความเร็วสูงสุด
เสียงขับขานยาวกังวานดังขึ้น แฝงความตื่นเต้นยินดี
ราวกับกำลังโหยหาบางสิ่งนอกภูเขา
ชั่วขณะหนึ่ง มันดูคล้ายจะสัมผัสถึงจุดวิกฤตบางอย่าง
เปลวเพลิงโหมลุกขึ้นบนร่างวิหคเทพอย่างฉับพลัน
เปลวไฟส่องสว่างทั่วนภา ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างขึ้นมาก
วิหคสีทองตัวใหญ่ที่ลุกไหม้ลากหางเพลิงยาว พาดผ่านท้องฟ้ายามราตรี
ภาพนี้ทำให้หัวใจผู้คนสั่นสะท้าน
แม้อยู่ห่างไกลเพียงนี้ โจวเหยี่ยนก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนน่าตกใจจากเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ
เหงื่อเย็นผุดซึมบนแผ่นหลังของเขา
ดวงตะวันสีทองร่วงหล่นแล้ว
ท้ายที่สุดมันก็ไม่อาจบินพ้นเขตแดนนั้นไปได้