กลับถึงบ้านแล้ว
โจวหนิงใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่จนหมด เธอสะบัดรองเท้าทิ้งแล้วโบกมืออย่างอ่อนระโหย
“พี่ หนูขอไปนอนพักก่อนนะ”
“ไปเถอะ”
เด็กสาวพุ่งเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูปุ๊บ ไม่ถึงสิบวินาทีข้างในก็มีเสียงหายใจสม่ำเสมอดังออกมา
โจวเหยี่ยนไม่เข้าไปรบกวน
เขาลากงูจงอางลายเสือตัวยาวห้าหกเมตรเข้าไปในครัว ต้มน้ำร้อนหม้อหนึ่งแล้วพับแขนเสื้อขึ้น
ลวกหนัง กรีดเปิด แล้วลอกออกมาทั้งผืน
หนังงูมันวาว
ผู้ใหญ่ชอบพูดกันว่าหนังงูก็เอามาทำอาหารได้ เอาไปยำแล้วจะกรอบอร่อยที่สุด ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า
หลังผ่าท้องเอาเครื่องในออก โจวเหยี่ยนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แม้งูจะตายมาสิบกว่าชั่วโมงแล้ว แต่หัวใจกับดีงูยังคงเป็นสีแดงสด
“ของที่เกิดขึ้นหลังพลังวิญญาณฟื้นคืน ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ”
เขาหาถ้วยมาใบหนึ่ง แยกหัวใจกับดีงูใส่ไว้ แล้วนำไปแช่ในช่องเย็นของตู้เย็น
หัวใจงูเอาไปแช่เหล้า ดีงูเอาไปทำยา ล้วนเป็นของบำรุงชั้นดี จะปล่อยให้เสียของไม่ได้
ส่วนเนื้องูที่เหลือ เขาเลาะกระดูกแล้วหั่นเป็นชิ้น ใส่ถุงถนอมอาหารส่วนใหญ่ แล้วนำไปแช่ช่องฟรีซ
คืนนี้จะเอาส่วนที่ติดมันที่สุดมาทำสำรับงูทั้งตัว
โจวเหยี่ยนเช็ดมือให้แห้ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหา “วิธีทำเนื้องู”
……
สองชั่วโมงต่อมา
อาหารจานสุดท้าย งูผัดเกลือพริกไทยก็ยกลงจากเตา
เขาตะโกนไปทางห้องนอนของโจวหนิง
ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด