การบำเพ็ญเพียรในค่ำคืนนี้ราบรื่นเป็นพิเศษ
ขณะโคจรพลัง โจวเหยี่ยนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กระแสอบอุ่นภายในร่างแข็งแกร่งขึ้นกว่าวันก่อนอยู่ช่วงหนึ่ง
ผีร้ายเกราะทองตนนั้นไม่ใช่สิ่งธรรมดาจริง ๆ
การต่อสู้กับมันครั้งหนึ่ง เทียบได้กับการบำเพ็ญอย่างหนักหลายวัน
ไม่รู้ว่าโคจรพลังไปกี่รอบแล้ว
โจวเหยี่ยนหยุดโคจรพลัง เมื่อลืมตาขึ้น แสงด้านนอกหน้าต่างก็สว่างจ้าแล้ว
บาดแผลบนร่างหายไปกว่าครึ่ง ดวงตาที่เคยแห้งผากก็กลับมาเป็นปกติ
เขาเปิดประตูออกจากห้อง ตรงเข้าไปในครัว ต้มโจ๊กขาวหม้อหนึ่ง แล้วทอดไข่จนเหลืองทองสองฟอง
เขายกอาหารเข้าไปในห้องของน้องสาว วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
โจวหนิงเหมือนได้ยินเสียง เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย พอเห็นว่าเป็นโจวเหยี่ยนก็หลับตาลงอีกครั้ง
“พี่ออกไปแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวเที่ยงก็กลับมา”
“อืม”
โจวเหยี่ยนช่วยจัดมุมผ้าห่มให้เธอ
“อาหารเช้าวางไว้ตรงนี้ อย่าลืมกินล่ะ”
“อืม”
คนในผ้าห่มพลิกตัว แล้วหลับต่อไป
โจวเหยี่ยนส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนเดินออกจากบ้านอย่างเบามือเบาเท้า
เขามุ่งหน้าไปยังย่านเก่าทางตะวันออกของเมือง ตามถนนสายหลักที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงเปิดทางไว้
ระหว่างทาง เขาเห็นถนนอยู่หลายช่วงยังอยู่ระหว่างเคลียร์พื้นที่
เงาสีส้มเคลื่อนไหวเข้าออกใต้ยอดไม้ เสียงเลื่อยยนต์ดังกระหึ่ม แม้อยู่ไกลก็ยังได้ยินชัด