โจวเหยี่ยนยังไม่รีบเข้าไปในถ้ำ แต่หันกลับมา
ราชันหมาป่าจันทราเงินถูกซัดจนขาหักไปข้างหนึ่ง ตอนนี้มันใช้ขาที่ยังเหลือทั้งสามข้างค่อย ๆ ตะเกียกตะกายไปทางป่าทึบ
พอเห็นโจวเหยี่ยนหันกลับมา ร่างของมันก็แข็งทื่อ
เสียงครางหงิง ๆ อ้อนวอนดังออกมาจากลำคอ
โจวเหยี่ยนค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
“รีบจะไปไหน?”
ราชันหมาป่าจันทราเงินสะดุ้งทั้งตัว ขนสีเทาเงินชูชันขึ้นมา
“มนุษย์ รังของพวกวานรอยู่ข้างบนนั่น ไม่เชื่อก็ขึ้นไปดูเอง ข้าไม่ได้โกหกเจ้าเสียหน่อย”
“ตอนนี้ข้าวิ่งหนีก็ยังไม่ไหวแล้ว ไม่มีทางเป็นภัยกับเจ้าได้อีก เจ้าก็คิดเสียว่าข้าเป็นแค่อากาศก็พอ...”
โจวเหยี่ยนยกมือขึ้น ตั้งหมัดเป็นตราประทับ
“ตัวอย่างเจ้า หากปล่อยไว้ในภูเขา ย่อมเป็นภัยในภายหลัง”
รูม่านตาของราชันหมาป่าจันทราเงินหดเล็กลงฉับพลัน จนเหลือเท่าปลายเข็ม
ในที่สุดมันก็เข้าใจ มนุษย์ผู้นี้ไม่เคยคิดจะปล่อยมันไปตั้งแต่แรก
“มนุษย์! เจ้าไม่ได้พูดว่าจะปล่อยข้าไปหรือ...”
โจวเหยี่ยนตอบว่า “ข้าบอกว่าอาจจะลองพิจารณาดู”
“ตอนนี้ข้าพิจารณาเสร็จแล้ว”
“ข้าไม่คิดจะปล่อยเจ้าไป”
ตูม!
หมัดตราประทับซัดลงกลางศีรษะ
ร่างมหึมาของราชันหมาป่าจันทราเงินสะท้านวูบ ขาทั้งสี่กระตุกอยู่สองสามครั้ง ดวงตาที่เบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ไร้...สัจจะ...”
มันหายใจไม่ทัน แล้วสิ้นใจลงในที่สุด
โจวเหยี่ยนชักหมัดกลับมาพลางปัดมือ
กำจัดภัยแฝงแล้ว เขาก็ลากศพราชันหมาป่าเข้าไปในพุ่มไม้ลึก จากนั้นก็ไม่สนใจมันอีก