กลิ่นสนิมคลุ้งขึ้นมาตามโพรงจมูก แทงลึกเข้าไปในสมอง
โจวเหยี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่นานพักใหญ่ กว่าจะข่มอาการคลื่นเหียนในท้องลงได้
“มีใครอยู่ไหม...”
เขาตะโกนเรียกไปทางค่ายพัก
ไม่มีเสียงตอบ
เขาตะโกนอีกสองครั้ง
ก็ยังคงเงียบสนิทราวกับป่าช้า
เมื่อไม่มีใครขานรับ โจวเหยี่ยนจึงก้าวเข้าไปในลานโล่ง
เขาฝืนความคลื่นไส้ ตรวจดูค่ายพักจนทั่ว
ที่น่าแปลกคือ ซากแขนขาที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ส่วนใหญ่กลับเป็นร่องรอยของมนุษย์
ไม่มีรอยกรงเล็บ
ไม่มีรอยกีบ ไม่มีร่องรอยสัตว์เดินผ่าน แม้แต่ขนสักเส้นก็ไม่เห็น
แม้เขาจะใจกล้ากว่าคนทั่วไปหลายเท่า แต่ฟันกรามด้านหลังก็ยังรู้สึกเย็นวาบ
โจวเหยี่ยนฝืนความคลื่นไส้ ค้นเต็นท์หลายหลังทีละหลัง
ท้ายที่สุด เขาพบมีดพร้าหนึ่งเล่มอยู่ในมุมเต็นท์หลังหนึ่ง
โจวเหยี่ยนยกมีดพร้าขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ
เขาดึงเชือกผูกเต็นท์ออกมาเส้นหนึ่ง แล้วมัดมีดพร้าไว้ด้านหลังเอว มีอาวุธไว้ป้องกันตัวสักชิ้น ก็ช่วยให้ใจชื้นขึ้นได้บ้าง
เขาค้นในเต็นท์ต่ออีกพักหนึ่ง แต่ก็ไม่พบอะไร จึงเดินตามรอยลากเส้นนั้นเข้าไปในทะเลต้นไม้
ทันทีที่เข้าไปในป่า ความหนาวเย็นสายแล้วสายเล่าก็ไต่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลังทีละปล้อง
โจวเหยี่ยนหยุดฝีเท้า
เขารู้ดีว่าบริเวณนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่
ไม่เช่นนั้น คนนอกป่าคงไม่ตายกันมากมายขนาดนี้