ถูกมองออกหมดแล้ว โจวเหยี่ยนจึงเลิกเสแสร้ง
เขาพลิกตัวลงจากต้นไม้ พอลงถึงพื้นก็ย่อเข่าผ่อนแรง ก่อนปัดเศษเปลือกไม้ออกจากฝ่ามือแล้วเดินเข้าไปกลางลาน
ครืน ๆ
ปืน 9 กระบอกหันมาทางเขาพร้อมกัน
โจวเหยี่ยนชะงักฝีเท้า รีบยกมือทั้งสองขึ้นทันที
“พวกเดียวกัน ๆ อย่ายิง!”
ถ้ามีปืนเล็งมาที่เขาเพียงกระบอกเดียว ด้วยสายตาอันเฉียบคมในตอนนี้ เขาย่อมอ่านท่าทางเล็กน้อยตอนอีกฝ่ายยกมือเหนี่ยวไกได้ล่วงหน้า แล้วสวนกลับจนล้มได้
แต่ถ้าปืน 9 กระบอกยิงพร้อมกัน ต่อให้เป็นเซียนมาก็รับมือไม่ไหว
“ไม่ต้องระแวง ผมไม่ได้ตั้งใจแอบดูการต่อสู้ของพวกคุณ”
โจวเหยี่ยนยกมือทั้งสองขึ้นสูง
“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ศูนย์อนุรักษ์วัตถุโบราณของพิพิธภัณฑ์เมือง ชื่อโจวเหยี่ยน น้องสาวผมเรียนอยู่โรงเรียนนี้ เมื่อวานกลางวันผมเคยมาที่นี่รอบหนึ่ง เจ้าหน้าที่ดับเพลิงข้างนอกบอกว่าวันนี้กลางวันจะช่วยเด็ก ๆ ออกมาได้ ผมเป็นห่วง เลยมาก่อนเวลา”
“มีอะไรพิสูจน์ได้ไหม?”
โจวเหยี่ยนครุ่นคิด
“บัตรเจ้าหน้าที่ได้ไหม? ในมือถือผมมีรูปบัตรอยู่”
เขาค่อย ๆ ขยับมือ ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ปลดล็อก เปิดรูปแล้วส่งให้
ชายหนุ่มรับไปดูแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้าสำรวจเขาสองรอบ แล้วส่งโทรศัพท์คืน
เขายกมือขึ้นโบก
เหล่าทีมงานลดปืนลงเฉียง ๆ ปากกระบอกชี้พื้น แต่นิ้วยังคงวางอยู่นอกโกร่งไก พร้อมยกขึ้นเล็งได้ทุกเมื่อ
ชายหนุ่มจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย แล้วค้อมคำนับโจวเหยี่ยนอย่างจริงจัง