โจวเหยี่ยนย้อนกลับเข้าไปในสนามรบ โดยผ่านทางเล็ก ๆ ที่มีคนเปิดโปงก่อนหน้านี้ ลอดถ้ำแล้วอ้อมกลับมา
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังใจกลางสนามรบ แต่เดินวนอยู่แถบริมสนามเท่านั้น
หลบเลี่ยงการต่อสู้พลางสังเกตการณ์ไปด้วย
เงาร่างสูงใหญ่ที่สนามรบแห่งหนึ่งตรงชายขอบดึงดูดความสนใจของโจวเหยี่ยน
มนุษย์หัวหมีพาลูกน้องสองคนของมัน
แอบย่องอยู่แถวชายขอบสนามรบ
ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร
「หัวหน้า พวกเรามาหลบอยู่ชายขอบแบบนี้ จะถูกประธานจับได้แล้วคิดบัญชีย้อนหลังหรือเปล่า?」
มนุษย์หัวหมีเขกหัวมันเป๊าะหนึ่งที
「โง่จริง!」
「ก่อนหน้านี้พวกเราบาดเจ็บหนัก ตอนนี้เข้าไปกลางสนามรบก็มีแต่ตายเปล่า」
「ไม่เห็นหรือว่าประธานกำลังถูกเทพเกราะทองกดดันจนเอาตัวเองแทบไม่รอด จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจพวกเรา」
「ตอนนี้เอาชีวิตรอดไว้ก่อนสำคัญกว่า」
มนุษย์หัววัวกุมหัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เวลานี้มนุษย์หัวหมีมีบาดแผลเต็มตัว
เห็นได้ชัดว่าหลังถูกเจียวทำร้าย มันไม่มีเวลาพักฟื้นก็รีบรุดเข้าสู่สนามรบ
แล้วก็ถูกคนอื่นทำร้ายจนบาดเจ็บหนักอีกครั้ง
โจวเหยี่ยนดีใจอยู่ในใจ กำลังตามหาพวกมันอยู่พอดี
เขาย่องเข้าไปจากด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง
กำหมัดทั้งสองข้าง
หมัดหนึ่งซัดเข้าท้ายทอยของมนุษย์หัววัว
อีกหมัดซัดเข้าท้ายทอยของมนุษย์หัวงู
ร่างทั้งสองไม่มีแม้แต่โอกาสส่งเสียงคราง ก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง
กว่ามนุษย์หัวหมีจะรู้ตัวว่าโจวเหยี่ยนลงมือ ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
โจวเหยี่ยนประชิดตัวเข้ามาแล้ว
หมัดเดียวซัดมันล้มคว่ำลงกับพื้น
「โอ๊ย!」
มนุษย์หัวหมีกลิ้งไปกับพื้นพลางตะโกนลั่น