คืนวันพฤหัสบดี
กระแสการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินกำลังโหมกระหน่ำเข้ามา
โจวเหยี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ฝึกหายใจเข้าออกต่อเนื่องไปจนถึงช่วงครึ่งหลังของคืน เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ปอดและอวัยวะภายในล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง รูขุมขนทั้งสามหมื่นหกพันทั่วร่างไม่มีจุดใดไม่เบาสบาย
วันศุกร์ วันนี้นัดกันไว้ว่าจะไปรับโจวหนิง
ทันทีที่ก้าวออกจากประตูอาคาร โจวเหยี่ยนก็ยืนนิ่งงัน
ต้นไม้ริมถนนเต็มสองข้างทางเปลี่ยนไปหมดภายในชั่วข้ามคืน
ต้นไม้ที่เมื่อวานเพิ่งผลิใบอ่อนเขียวสด วันนี้กลับพุ่งสูงขึ้นราวกับบ้าคลั่ง รากแผ่ดันอิฐรอบหลุมปลูกจนแตกทะลักขึ้นจากพื้นดิน ผิวถนนลาดยางถูกโก่งจนแตกร้าวกระจัดกระจาย รากฝอยอวบหนาเลื้อยออกมาจากรอยแยก พันแน่นเต็มถนน ไต่ขึ้นกำแพง พันรอบตัวรถ และลามข้ามขั้นบันได
รากอากาศนับร้อยนับพันห้อยลงมาราวกับม่านน้ำตก แล้วหยั่งลึกลงในดิน ตอนนี้โตจนหนากว่าเอวคนแล้ว
ต้นไม้ต้นเดียวกลับเติบโตกลายเป็นป่าผืนหนึ่ง
โจวเหยี่ยนเงยหน้ามองไล่ไปตามลำต้น
พุ่มไม้สูงเลยอาคารหกชั้นที่ตั้งอยู่สองฟากถนนไปแล้ว กิ่งใบเบียดเข้าไปในระเบียง พันติดกับราวตากผ้า บดบังท้องฟ้าจนมืดมิด
แกรก!
เสียงแตกหักดังมาจากเหนือศีรษะ โจวเหยี่ยนหดคอลง กิ่งไม้หนาเท่าแขนกำลังค่อย ๆ ยื่นเข้าไปในโคมไฟถนน
เสียงเส้นใยไม้เติบโตดังเปรี๊ยะปร๊ะต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ผู้คนบนถนนแหงนหน้ามอง บ้างก็ถ่ายรูป บ้างก็ด่าทอ
รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งถูกรากอากาศพันจนแทบมิด เจ้าของรถกระโดดไปมาอยู่ข้าง ๆ อย่างร้อนใจ แต่ก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร
เสียงเลื่อยยนต์คำรามดังมาจากที่ไกล ๆ ทว่าฟังดูแผ่วเบาเหลือเกิน