โรงเรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้านของโจวเหยี่ยน นั่งแท็กซี่ไปก็แค่ยี่สิบนาที
ไม่อย่างนั้นโจวหนิงคงไม่เรียกให้เขาไปรับอยู่บ่อย ๆ
ถนนด้านล่างตึกถูกต้นไม้ใบหญ้าที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งกลืนกินจนมิด
โจวเหยี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเทียบกับแผนที่เพื่อดูทิศทาง ก่อนจะพุ่งเข้าไปในผืนสีเขียวตรงหน้า
เขาคอยหาช่องว่างเคลื่อนตัวไปในป่า
มีต้นไม้บดบัง เขาจึงไม่ต้องกลัวว่าความผิดปกติของตัวเองจะถูกเปิดเผย จึงเร่งฝีเท้าวิ่งไปในป่าอย่างเต็มกำลัง
ทะเลต้นไม้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เผลอเพียงนิดเดียวก็หลงทางได้ เขาจึงต้องหยุดดูแผนที่ในโทรศัพท์เป็นระยะ
ยังดีที่ร่างกายของโจวเหยี่ยนแข็งแกร่งเกินคนทั่วไป เขามุ่งหน้าไปยังเขตเมืองเก่า เส้นทางที่คนธรรมดานั่งแท็กซี่ยี่สิบนาที ในป่าที่ต้นไม้เติบโตอย่างบ้าคลั่งแห่งนี้ เขาทั้งกระโดดทั้งโหนไปตามกิ่งไม้ กว่าจะวิ่งมาถึงหน้าโรงเรียนก็ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง
พอเห็นสภาพโรงเรียนชัด ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า
คำบอกเล่าของครูเฉินทางโทรศัพท์ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ
ตอนนี้โรงเรียนถูกต้นไม้ใหญ่ที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดล้อมไว้จนไม่มีช่องให้ผ่าน
กิ่งไม้ไขว้ทับกัน เรือนยอดซ้อนกันแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง ราวกับกำแพงไม้สูงกว่าสิบเมตร
มันกั้นคนนอกไว้ข้างนอก และขังคนข้างในไว้ข้างใน
ยิ่งเข้าใกล้โรงเรียน ภาพตรงหน้าก็ยิ่งเปิดกว้าง
บริเวณหน้าโรงเรียน เจ้าหน้าที่ดับเพลิงและกู้ภัยได้ถางพื้นที่โล่งออกมาอย่างยากลำบาก
ท่อนไม้ที่มีขนาดรอบวงเท่าปากชามถูกวางเรียงซ้อนกันอยู่ด้านข้าง ขี้เลื่อยปนใบไม้แตกกระจายเกลื่อนพื้น เลื่อยยนต์หลายเครื่องพิงตอไม้ดับเครื่องพักอยู่ ส่วนโดรนสองลำลอยวนถ่ายภาพอยู่กลางอากาศ ส่งเสียงหึ่ง ๆ