ในขอบเขตของการฟังด้วยปราณ ประสาทสัมผัสของเขาปลอดโปร่งกระจ่างแจ้ง จนก้าวเข้าสู่ภาวะอันลึกล้ำสุดหยั่งคาด
กระแสความร้อนแล่นไปตามแขนขาและทั่วร่าง
ในทวารทั้งเจ็ด เขาเปิดออกแล้วสองแห่ง ส่วนตำแหน่งที่เหลือก็ยืนยันได้ทีละแห่ง
มีเพียงทวารที่เจ็ดในตำนานเท่านั้นที่หาเท่าไรก็ไม่พบ
ใจเขาหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย
ขณะอยู่ในภาวะฟังด้วยปราณนั้น จู่ ๆ เขาก็จับตำแหน่งแห่งหนึ่งได้
มันไม่ได้อยู่ในร่างกาย
แต่อยู่ลึกสุดในเจตจำนง
โจวเหยี่ยนพลันเข้าใจขึ้นมา
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเหตุใดผู้ที่เปิดทวารแห่งเจตจำนงได้ในประวัติศาสตร์ ส่วนใหญ่จึงปิดปากเงียบไม่ยอมพูดถึง
ไม่ใช่ไม่อยากบอก
แต่พูดไม่ได้
ทวารนี้ไม่ได้อยู่ในร่างกายเลย
มันอยู่ลึกลงไปในวิญญาณ ในส่วนลึกของเจตจำนง
ลึกล้ำเกินหยั่งคาด อัศจรรย์จนยากจะบรรยาย
การเปิดจุดทวารในเจตจำนงแทบไม่ต่างจากเอาชีวิตไปเสี่ยง
หากฝืนเปิด เจตจำนงย่อมสลาย ร่างกายและวิถีบำเพ็ญก็พินาศไปด้วย
ต้องมีขอบเขตจิตใจที่แข็งแกร่งพอ จึงจะมองเห็นตำแหน่งของมัน
จากนั้นใช้เจตจำนงอันแข็งแกร่งเป็นรากฐาน
จะเป็นเจตจำนงต่อสู้ก็ได้ เจตจำนงหมัดก็ได้ หรือเจตจำนงกระบี่ก็ได้
มิฉะนั้น ทวารนี้ก็เป็นเพียงปราสาทกลางอากาศ มองเห็นแต่สัมผัสไม่ได้
……
เวลานี้ ขอบเขตจิตใจของโจวเหยี่ยนเข้าสู่ขั้นฟังด้วยปราณแล้ว
ขณะเดียวกัน เจตจำนงของเขาก็ผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย จนได้รับการยกระดับ