เมื่อกลับถึงบ้าน โจวเหยี่ยนก็มอบหมายงานจัดการซากเสือโคร่งให้หวังไห่
ส่วนตัวเองก็พุ่งเข้าห้องแล้วหลับสนิท
ช่วงสิบกว่าวันที่อยู่บนเขา เขาแทบไม่เคยได้นอนหลับอย่างสงบเลย
ทั้งวันทั้งคืนต้องต่อสู้กับสัตว์ร้าย
บาดแผลบนร่างกายฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วด้วยการหล่อเลี้ยงจากกระแสอุ่น
แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจ ต้องอาศัยการนอนหลับอย่างเต็มอิ่มจึงจะชดเชยได้
เขานอนหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืน
หวังไห่ตกใจจนแทบแย่
เขาคอยเดินไปฟังเสียงที่หน้าห้องอยู่เป็นระยะ กลัวว่าโจวเหยี่ยนจะหลับยาวจนไม่ตื่นขึ้นมาอีก
ดีที่มีเจียวผู้เชี่ยวชาญอยู่ด้วย
“เขาแค่เหนื่อยเกินไป”
เจียวนอนหมอบอยู่ตรงหน้าประตูโกดัง พูดอย่างเอื่อยเฉื่อย
“พักสักสองสามวันก็หายแล้ว”
เมื่อได้ยินเจียวรับรองเช่นนั้น หวังไห่ก็วางใจในที่สุด แล้วหันไปจัดการเหยื่อที่ล่ามาได้ครั้งนี้อย่างเต็มที่
……
โจวเหยี่ยนตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงของวันถัดมา
การนอนครั้งนี้ช่วยเติมพลังและความสดชื่นให้เขาอย่างเต็มเปี่ยม
ทั่วทั้งร่างรู้สึกสบาย เขาเดินไปที่ลานบ้านตามความเคยชิน
หวังไห่กำลังวุ่นอยู่กับไหใบใหญ่
โจวเหยี่ยนเดินเข้าไปดู ก็เห็นอีกฝ่ายกำลังใส่กระดูกเสือลงไปในไหที่เต็มไปด้วยเหล้าขาว
ยังมีสมุนไพรแปลก ๆ อีกหลายชนิด ดูท่าแล้วคงตั้งใจจะหมักเหล้ากระดูกเสือไว้เต็มไห
พอเห็นโจวเหยี่ยนตื่นแล้ว หวังไห่ก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
“พี่เหยี่ยน ตื่นแล้วเหรอครับ?”
“กำลังทำอะไรอยู่?”