รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่
โจวเหยี่ยนกับเจียวก็เข้าไปในภูเขา
ระหว่างทาง พวกเขาพบสัตว์ดุร้ายอยู่หลายตัว
โจวเหยี่ยนเลี่ยงพวกมันตั้งแต่ยังอยู่ไกล
ศึกใหญ่ใกล้เข้ามาแล้ว เขาจำเป็นต้องพักฟื้นกำลังให้พร้อม
การต่อสู้ที่แทบไม่ได้ช่วยอะไรเช่นนี้ ไม่คุ้มให้เสียแรง
ตลอดทาง เขาค่อย ๆ หล่อหลอมเจตจำนงหมัดในร่างกาย พร้อมปรับสภาพตนเองให้ถึงขีดสุด
เจียวเดินนำอยู่ข้างหน้า กีบทั้งสี่ก้าวฉับไว
เดินไปได้พักหนึ่ง มันก็เอ่ยขึ้น
“เสือตัวนั้น เจ้าต้องระวังให้มาก”
“หืม?”
“มันเคยกินผลไม้ประหลาดชนิดหนึ่งเข้าไป ร่างกายจึงกลายพันธุ์ หางเปลี่ยนเป็นงูเหลือมที่ปราดเปรียว พละกำลังมหาศาล เป็นหนึ่งในสัตว์ดุร้ายกลุ่มแรก ๆ ที่กลายพันธุ์ในภูเขาแห่งนี้”
“ทั้งด้านประสบการณ์และความแข็งแกร่ง มันล้วนเป็นหนึ่งในเจ้าถิ่นของแถบนี้”
เจียวหยุดไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเจ้าชนะมันได้”
“ในภูเขาแห่งนี้ หากสู้กันตัวต่อตัว ก็จะไม่มีใครคุกคามเจ้าได้อีก”
โจวเหยี่ยนพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
……
คนหนึ่งกับกวางเดินต่อไปไม่นาน ก็มาถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง
กลางหน้าผามีถ้ำหินอยู่แห่งหนึ่ง
เสือโคร่งตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ตรงปากถ้ำ สูงถึงหัวไหล่สี่เมตร ร่างใหญ่โตดุจภูเขาลูกย่อม
ขนของมันเป็นเงางาม ปลายหางกลับมีหัวงูอยู่ หัวงูกำลังแลบลิ้นส่งเสียงฟ่อ ๆ
เมื่อสัมผัสได้ว่าโจวเหยี่ยนมาถึง
หัวงูพลันหันขวับ ดวงตาแนวตั้งคู่หนึ่งจับจ้องมาทางนี้ไม่กะพริบ