สะพายเป้ขึ้นบ่า โจวเหยี่ยนเดินเท้าเข้าภูเขาเพียงลำพัง
วิธีที่ดีที่สุดในการทำให้ระดับบำเพ็ญมั่นคงอยู่เสมอ ก็คือการต่อสู้
ในเทือกเขาที่เคยเกิดศึกใหญ่ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นวานรคู่หรือราชันหมาป่าจันทราเงิน ต่างก็ไม่ใช่พวกที่รับมือได้ง่าย
หากหาเจอ แล้วได้ลองประมือกับราชันสัตว์เช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด
ถ้าหาไม่เจอก็ไม่เป็นไร ลดเป้าหมายลงมาหน่อย หาอสูรร้ายที่อ่อนแอกว่าสักสองสามตัว อย่างน้อยก็พอให้ได้ยืดเส้นยืดสาย
เพิ่งเข้าป่ามาได้ไม่นาน โจวเหยี่ยนก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
พลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินเข้มข้นกว่าครั้งก่อนที่เขามาอย่างมาก
การฟื้นคืนของพลังวิญญาณยังคงทวีความรุนแรงขึ้น
ก่อนมา เขายังกังวลว่าจะหาคู่ต่อสู้ไม่ได้
แต่ดูท่าแล้วคงไม่ต้องกังวลอีก เพราะไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่แข็งแกร่งขึ้น
เดินลึกเข้าไปในป่าได้ไม่นาน หมูป่าขนดำเขาเดียวตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพงหญ้า
ร่างกายใหญ่โตแข็งแรงราวกับลูกวัว ขนดำขึ้นเต็มตัว แต่ละเส้นแข็งเหมือนเข็ม ที่แปลกที่สุดคือมีเขาเดียวงอกอยู่กลางหน้าผาก ส่องประกายสีเขียวหม่น
เขี้ยวสองซี่แผ่ออกด้านนอก วาววับด้วยแสงเย็น ดูดุร้ายเป็นพิเศษ
หมูเขาเดียวเองก็พบผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญอย่างโจวเหยี่ยน มันขุดดินด้วยกีบเท้า เสียงคำรามต่ำ ๆ กลิ้งออกมาจากลำคอ ก่อนจะออกแรงพุ่งชนเข้ามาราวกับรถถังขนาดเล็ก
พุ่มไม้ที่มีลำต้นใหญ่เท่าปากชามตลอดทางถูกชนกระเด็นขึ้นมาทั้งราก