ล้างดินออกจากมือแล้ว โจวเหยี่ยนก็หันกลับเข้าบ้าน กวาดตามองไปทั่ว ก่อนจะเห็นห่อพัสดุวางนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง
เขาชะงักฝีเท้า
นึกออกแล้ว ก่อนเข้าฌานปิดด่าน เขาเคยกำชับหวังไห่ให้ช่วยรับพัสดุชิ้นหนึ่งแทน
คงเป็นยาบำรุงต้นกำเนิดที่ทางการส่งมา
โจวเหยี่ยนเดินไปหยิบพัสดุขึ้นมา
บนห่อมีแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งทับอยู่
คลี่ออกดูก็พบว่าเป็นที่อยู่แห่งหนึ่ง
ลายมือโย้เย้แบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของหวังไห่
โจวเหยี่ยนแอบชมในใจ ไอ้หนุ่มนี่ทำงานไว้ใจได้จริง ๆ
เก็บกระดาษไว้แล้ว เขาก็แกะห่อพัสดุ
ในกล่องกระดาษมีขวดหยกใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ ปากขวดอุดด้วยจุกไม้ก๊อก
ดึงจุกออก กลิ่นหอมของยาก็ลอยมาแตะจมูก เพียงสูดเข้าไปคำเดียวก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ภายในขวดมียาเม็ดกลมเกลี้ยงวางอยู่
นับดูแล้วมีครบสิบเม็ด
โจวเหยี่ยนไม่ได้รีบร้อนกิน
เขาเพิ่งทะลวงขั้นได้ตอนนี้กินยาไปก็มีแต่จะเสียเปล่า
เขาเก็บขวดหยกไว้ในห้องนอน
ได้ที่อยู่มาแล้ว เรื่องเครื่องรางก็ควรจัดการได้เสียที
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย โจวเหยี่ยนเรียนเอกภาษาจีน ด้วยความสนใจส่วนตัวจึงลงวิชาเลือกด้านการประเมินโบราณวัตถุและศิลปะการแกะตราประทับไว้ด้วย
ฝีมือไม่ได้ดีเด่อะไร แต่ถ้าแค่แกะป้ายไม้สักไม่กี่ชิ้นก็พอไหว
เขารื้อชุดเครื่องมือที่มีฝุ่นจับออกมาจากมุมห้อง
ตอนนั้นซื้อมาเพราะสนใจ แต่แทบไม่เคยหยิบมาใช้ วางทิ้งไว้หลายปี
โจวเหยี่ยนเป่าฝุ่นออก ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์เสียที