เจียงซูหรงเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จและกลับถึงส่วนรับรอง ประตูห้องก็มีเสียงเคาะดังขึ้น
คนที่มาคือจางเจี้ยนกัวจากฝ่ายส่งกำลังบำรุง
เมื่อได้พบเจียงซูหรงอีกครั้ง ท่าทีของเขาก็ต่างจากเมื่อวานราวฟ้ากับเหว แผ่นหลังของเขาโค้งลงโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทั้งเคารพและกระตือรือร้น
“คุณ...คุณที่ปรึกษาเจียง!” จางเจี้ยนกัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยคำเรียกใหม่เอี่ยมนี้ออกมาได้ในที่สุด “ผู้บังคับการการเมืองให้ผมมารับคุณไปที่ห้องประชุมกองพันหลักครับ”
วันนี้เจียงซูหรงตั้งใจสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด คู่กับกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม ผมก็หวีเรียบร้อย ทั้งตัวดูคล่องแคล่วและกระฉับกระเฉง
เธอยิ้มบาง ๆ “ลำบากหัวหน้าแผนกจางแล้วค่ะ”
“ไม่ลำบากเลยครับ ไม่ลำบากเลย! นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว!” จางเจี้ยนกัวโบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกทางให้อย่างนอบน้อม
จากส่วนรับรองไปถึงอาคารกองพันหลักมีระยะทางเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่จางเจี้ยนกัวกลับเดินอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ระหว่างทางพวกเขาพบเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่รู้จักกัน อีกฝ่ายถามด้วยความสงสัยว่าเขากำลังจะไปไหน จางเจี้ยนกัวก็ยืดอกขึ้นทันที แล้วแนะนำเสียงดังด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจราวกับตนเองได้รับเกียรติไปด้วยว่า “ผมกำลังพาคุณที่ปรึกษาเจียงคนใหม่ของกองเราไปประชุมครับ!”
ท่าทางภาคภูมิใจนั้น ราวกับเจียงซูหรงเป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาขุดพบมาจากป่าลึกที่ไหนสักแห่ง
เจียงซูหรงฟังแล้วแอบหัวเราะในใจ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่งเช่นเดิม
เธอรู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ในกองทัพแห่งนี้เธอจะไม่ใช่แค่ ‘ครอบครัวทหารของเสี่ยวจ้าน’ อีกต่อไป