“เวลาและกำลังของหมอมีจำกัด ถ้าถูกโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้รั้งเอาไว้ ผู้ป่วยที่ต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนจริง ๆ ก็จะเสียเวลาไปเปล่า ๆ ไม่ใช่หรือครับ?”
“ที่ผมพูดถึง ‘การแบ่งสายผู้ป่วย’ พูดง่าย ๆ ก็คือเอาประสบการณ์การทำสงครามของพวกเรามาใช้ ตั้ง ‘ด่านหน้า’ ไว้ที่ทางเข้า แล้วแยก ‘อาการบาดเจ็บ’ ว่าเบาหนักและเร่งด่วนแค่ไหน! มันผิดตรงไหนหรือครับ?”
ถ้อยคำเหล่านั้นหนักแน่นกังวาน ฟังแล้วชวนให้สะใจยิ่งนัก!
เธอไม่ได้พูดถึงทฤษฎีลึกซึ้งอะไรเลย เพียงใช้คำเปรียบเทียบง่าย ๆ ที่ทหารทุกคนเข้าใจ ก็อธิบายแนวคิดหลักของการบริหารการแพทย์สมัยใหม่อย่าง ‘การแบ่งสายผู้ป่วย’ ได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!
ภายในห้องประชุมเงียบสนิทราวกับความตาย
เหล่าหมอและเจ้าหน้าที่ที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเหยียดหยาม ตอนนี้ต่างอ้าปากค้าง ราวกับเพิ่งรู้จักคำว่า ‘ทำสงคราม’ และ ‘รักษาคนป่วย’ เป็นครั้งแรก
ใบหน้าแก่ของคุณหมอใหญ่ซุนแดงสลับซีด เขาอ้าปาก แต่กลับโต้แย้งอะไรไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เพราะสิ่งที่เจียงซูหรงพูดล้วนเป็นภาษาชาวบ้าน และล้วนเป็นเหตุผลที่ถูกต้องจนไม่มีทางหักล้างได้!
หลิวกวงเหรินที่นั่งอยู่ข้างคุณหมอใหญ่ซุน ดวงตาซึ่งปกติแฝงแววสุขุมและสำรวม ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตะลึง
เขามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างผู้บังคับการการเมือง กำลังพูดอย่างสงบและฉะฉาน ในใจเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ