เจียงซูหรงลุกขึ้น เดินไปข้างหน้าต่างห้องประชุม แล้วชี้ไปยังผนังด้านข้างที่สีลอกเป็นด่างของอาคารโรงพยาบาลกองซึ่งอยู่นอกหน้าต่าง
“คุณหมอใหญ่ซุน ช่างเทคนิคทุกท่าน ลองดูสิคะ”
“แนวคิดของเราถูกจำกัดอยู่แค่ ‘ด้านในอาคาร’ ตั้งแต่แรก เราเอาแต่คิดว่าจะขุดพื้นอย่างไร จะทุบกำแพงอย่างไร จะขยับพื้นที่แคบ ๆ ข้างในได้อย่างไร แต่ทำไมเราไม่ลองก้าวออกมามองดูล่ะคะ”
นิ้วของเธอวาดเส้นโค้งฉับไวและเด็ดขาดกลางอากาศ
“เราสามารถติดตั้งท่อระบายน้ำเสียหลักเส้นใหม่ แยกเป็นอิสระจากเดิม ไว้บนผนังด้านนอกของอาคารโรงพยาบาลกอง ตั้งแต่ชั้นบนลงมาจนถึงพื้นได้เลยค่ะ! ใช้ท่อตั้งเส้นเดียว ต่อทะลุลงไปจนสุด!”
“อ้า—”
คำพูดนี้ทำให้ห้องประชุมทั้งห้องอื้ออึงขึ้นมาทันที!
ด้าน...ด้านนอกอาคารงั้นหรือ?
ติดตั้งท่อหลักเพิ่มอีกเส้น?
จริงด้วย!
ทำไมต้องเดินท่อข้างในด้วยล่ะ?!
เดินข้างนอกไม่ได้หรือไง?!
ช่างเทคนิคคนหนึ่งจากหน่วยก่อสร้างที่นั่งอยู่แถวหน้าเผลอทำดินสอในมือหล่นลงพื้นดัง ‘แป๊ก’
เขานิ่งค้างไปทั้งตัว ดวงตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่ในหัวเริ่มจำลองภาพการก่อสร้าง
คุณหมอใหญ่ซุนเองก็สะดุ้งวาบ ดวงตาหลังแว่นสายตายาวพลันเปล่งประกายขึ้นมา
ท่านผลักเก้าอี้ออก แล้วก้าวฉับ ๆ ไปที่หน้าต่าง มองไปตามทิศทางที่เจียงซูหรงชี้ พลางพึมพำกับตัวเองว่า “ข้างนอก... เดินท่อข้างนอก... นี่มัน...”
เสียงของเจียงซูหรงดังขึ้นอีกครั้ง เธออธิบายภาพแผนงานทั้งหมดให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน