“แค่งานอดิเรกค่ะ งานอดิเรกยามว่าง” เจียงซูหรงทำได้เพียงถ่อมตัวไว้ก่อน คำโกหกหนึ่งคำต้องใช้คำโกหกอีกนับไม่ถ้วนมาปกปิด นี่แหละคือเหตุผล
เธอบอกเขาไม่ได้ว่านี่เป็นความเชี่ยวชาญของเธอโดยตรง และยิ่งบอกไม่ได้ว่าเธอมาจากศตวรรษที่ 21
การประชุมจบลง ผู้คนจากโรงพยาบาลกองเดินกลับไปยังอาคาร ต่างคนต่างตื่นเต้นกันเป็นพิเศษ
“เฮ้อ...” นายแพทย์อาวุโสจากแผนกอายุรกรรมคนหนึ่งถอนหายใจยาว พลางส่ายหน้า ปากยังพึมพำอย่างเสียดาย “ผมนี่เถียงไม่ออกสักคำจริง ๆ”
แพทย์จากแผนกศัลยกรรมอีกคนรับคำ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “นั่นสิ! สองปีมานี้ โรงพยาบาลกองจัดประชุมเรื่องปรับปรุงกันไปกี่ครั้ง ทะเลาะกันกี่หน คิดแผนออกมากี่แบบ สุดท้ายเป็นทางตันหมด! แต่วันนี้แค่คุณที่ปรึกษาเจียงพูดไม่กี่ประโยค ทุกอย่างก็พลิกฟื้นขึ้นมาได้แล้ว!”
เดิมทีเขาคิดจะพูดว่า “แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง” แต่พอคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงคอไป เปลี่ยนมาเรียกว่า “คุณที่ปรึกษาเจียง” แทน
คำเรียก “คุณที่ปรึกษาเจียง” ยังฟังดูติดขัดอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีใครรู้สึกว่าผิดแปลก
คุณหมอใหญ่ซุนฉางชิงเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าหนักแน่น เขาได้ยินเสียงพูดคุยของผู้ใต้บังคับบัญชาด้านหลัง แต่ไม่หันกลับไป เพียงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
“เลิกถอนหายใจกันได้แล้ว!”
“อะไรที่เรียกว่าคนเก่งไม่เผยฝีมือ? นี่แหละเรียกว่าคนเก่งไม่เผยฝีมือ! อะไรที่เรียกว่าภูเขายังมีภูเขาสูงกว่า คนเก่งยังมีคนเก่งกว่า? วันนี้พวกเราได้เห็นกับตาแล้ว!”