มะรืนนี้ สถานีรถไฟอวิ๋นเฉิง
เสียงหวูดยาวดังขึ้น รถไฟตู้เขียวขบวนหนึ่งก็แล่นครืดคราดเข้าสู่ชานชาลา
ประตูรถเปิดออก ท่ามกลางฝูงชนที่หลั่งไหลเบียดเสียด ครอบครัวหนึ่งก็แหวกออกมาอย่างโดดเด่นสะดุดตา
ชายที่เดินนำหน้าชื่อเจียงต้าเฉียง อายุสามสิบต้น ๆ รูปร่างอ้วนดำ ผมมันเยิ้มแนบติดหนังศีรษะ ดวงตาเล็ก ๆ เป็นประกายเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเดอเรย์ที่คิดว่าอินเทรนด์ กระดุมตึงเปรี๊ยะ เผยให้เห็นพุงกลมโต
ด้านหลังเขาคือภรรยา เป็นหญิงที่โหนกแก้มสูง ริมฝีปากบางเฉียบ อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน มืออีกข้างลากห่อสัมภาระขนาดใหญ่ที่หุ้มด้วยผ้าลายดอกไม้ตามมา ถัดไปคือพ่อแม่ของเจียงต้าเฉียง ชายชราหญิงชราสองคนที่หดหู่หวาดกลัว ถูกทะเลผู้คนในเมืองทำเอาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“พ่อของลูกว่า ซูหรงจะส่งรถยนต์มารับพวกเราไหม” ภรรยาของเจียงต้าเฉียงถามอย่างคาดหวัง พลางระแวดระวังปกป้องสัมภาระของตัวเอง
“จะถามทำไมล่ะ!” เจียงต้าเฉียงเชิดพุงขึ้น สีหน้าราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว “ตอนนี้สามีของหล่อนเป็นผู้ใหญ่ในกองทัพเชียวนะ! ผู้บังคับกองพัน! มีลูกน้องตั้งหลายร้อยคน! ส่งรถมารับญาติของตัวเองสักหน่อย ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำอยู่แล้วหรือไง”
“นั่นสิ พวกเรามาถึงแล้ว จะให้หล่อนอยู่บ้านผุพังที่กองทัพจัดให้ต่อไปไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องให้สามีหล่อนซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองให้พวกเราอยู่!” แม่ของเจียงต้าเฉียงรีบเออออด้วย
ครอบครัวนี้ยืนอยู่ตรงทางออกจากสถานี ทำฝันหวานว่าจะย้ายเข้าเมืองไปเป็นคนเหนือคน
แต่รอแล้วรอเล่า อย่าว่าแต่รถยนต์เลย แม้แต่เงาคนก็ยังไม่เห็น
“นี่มันยังไงกัน นังเด็กอกตัญญูนั่นคงไม่ได้ลืมหรอกนะว่าวันนี้พวกเราจะมาถึง” เจียงต้าเฉียงเริ่มหมดความอดทน
ระหว่างที่เขากำลังบ่นด่าอยู่นั้น นายทหารรูปร่างกำยำในชุดเครื่องแบบก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยฝีเท้ายาว ๆ
“ขอถามหน่อยครับ คุณคือสหายเจียงต้าเฉียงใช่ไหม” ผู้มาเยือนคือหวังอานฉวน เขาทำหน้าขรึมจริงจัง สายตากวาดมองทุกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า