เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงสัมผัสของริมฝีปากแห้งผ่าวและอบอุ่นของเขาที่แนบลงบนหลังมือของตัวเอง
แผ่วเบาและนุ่มนวลราวกับขนนก ทว่ากลับแผ่ไอร้อนระอุไปตามผิวของเธอ ลุกลามเข้าไปเผาไหม้ถึงหัวใจ
ใบหน้าของเธอร้อนวูบขึ้นมาทันที แดงยิ่งกว่าตอนที่เขาอุ้มเธอเสียอีก
เจ้าท่อนไม้นี่… เขา… เขาถึงกับ…
เจียงซูหรงราวกับถูกลวก รีบชักมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลัง ของถักในมือจึงร่วงลงพื้นไปด้วย
เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเสี่ยวจ้าน ได้แต่ก้มหน้าจ้องรองเท้ายางที่เปื้อนโคลนเล็กน้อย หัวใจเต้นตึกตักรัวเร็วราวกับจะกระเด้งออกมาจากลำคอ
จบกัน คราวนี้เธอเล่นเกินไปแล้ว
ที่ผ่านมาเธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นนายพรานผู้กุมเกม ส่วนเสี่ยวจ้านเป็นกระต่ายน้อยที่ถูกเธอหยอกจนหน้าแดงอยู่ร่ำไป
แต่ตอนนี้ กระต่ายตัวนั้นกลับหันมากัดเธอเสียแล้ว!
ห้องพยาบาลเงียบจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงหายใจติดขัดของคนทั้งสอง
เสี่ยวจ้านมองท่าทางที่หาได้ยากของเธอ—ท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก มองติ่งหูที่แดงจนแทบจะมีเลือดหยด ความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นในใจเพราะความฉลาดของเธอ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขาชอบเห็นเธอเป็นแบบนี้
ไม่ใช่คุณที่ปรึกษาเจียงผู้พูดจาคล่องแคล่วและมองทะลุใจคน ไม่ใช่คุณนายเสี่ยวผู้ทำท่าทางเกรี้ยวกราดและหยิ่งผยองราวกับไก่ตัวผู้
แต่เป็นภรรยาตัวน้อยของเขาที่อยู่ตรงหน้านี้ คนที่เพียงถูกเขาจูบครั้งเดียวก็เสียหลักจนแก้มแดง
“เป็นอะไรไป?” เขาจงใจถามทั้งที่รู้คำตอบดี น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มบาง ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต ทุ้มต่ำและแหบพร่านิด ๆ ชวนให้ใจสั่นเป็นพิเศษในห้องพยาบาลอันเงียบสงบ